چ. آذر ۲۰ام, ۱۳۹۸

موبایل های ماژولار؛ طرحی باطل یا نوآوری در انتظار تکامل؟

1 دقیقه خوانده شده

شاید بعداً در تاریخ گفته شه که ۲۰۱۶، آغازی بود بر دوران تلفن های هوشمند ماژولار. الان موبایلایی مثل LG G5 و Moto Z عنوان ماژولار رو یدک میکشن اما دادن اینجور لقبی به اونا درسته و در اصل ماژول پذیری رو باید به ایجاد تغییرات کم در موبایل به وسیله چند وسیله جانبی بپنداریم، یا همین دو موبایل خیلی راحت این مسئله رو گوشزد می کنن که نباید انتظار خیلی خیلی از اولین اسمارت فونای ماژولار داشت؟

به هر حال، امسال با بروز رسانیایی که در مورد اخبار مربوط به پروژه آرا انجام شد، مشخص شد که حتی خود گوگل هم تصمیم نداره یه دستگاه به طور کامل ماژول پذیر رو ارائه دهد.

اگه بخوایم مساوی به ماجرا نگاه کنیم، باید گفت که معنا و معنی «موبایل ماژولار» هنوز به طور کامل مشخص نشده. مثلا پروژه آرای گوگل حالا به کاربر اجازه میده تا چند بخش غیر اصلی از دستگاه رو عوض کنه. این در حالیه که قبل از این، قرار بود کاربر همین محصول بتونه بیشتر اجزای مرکزی اونو هم در برابر عوض شه.

اما همین حالا هم، وقتی که صحبت از ماژولار بودن یه موبایل به میان میاد، بیشتر کاربران تصور همون پروژه اولیه آرا رو تو ذهن خود تداعی می کنن. محصولی که می شد همه بخشای اونو تغییر و بهبود داد. به هر حال، کاربران چند سال به دست خود کامپیوترهایشان رو سر هم کرده و قطعه های جور واجور اونا رو همآپدیت کردن و اینجور مسئله ای به خاطر همین بیشتر مورد توجه قرار میگیره.

در صنعت کامپیوترای شخصی، همین حالا می تونین چند قطعه جور واجور که هماهنگی مناسبی با هم دارن رو انتخاب کرده و کامپیوتر خودتون رو سر هم کنین. وقتی هم که اینجور کاری انجام دادین، تا چند سال احتیاجی نیس دوباره این کار رو از پایه انجام بدین و خیلی راحت می تونین بخشای مورد نیازتون رو پیشرفت بخشید.

اما در هر صورت موبایلایی که در جیبمون جای می گیرن، سخت تر از کامپیوترای شخصی هستن. در واقع سخت افزار در فضایی بسیار محدودتر پیشرفته و جای گرفته. گوگل به خاطر همین راه پروژه آرا رو عوض کرد. فضای زیادی تو یه موبایل وجود نداره که گوگل بتونه یه جور پردازنده، رم، حافظه و باتری قابل جدا شدن رو به اون اضافه کنه. از طرف دیگه، پس از قرار گرفتن همین بخشا در بدنه یه موبایل، جای زیادی واسه مانور دادن بر ماژولای دیگه باقی نخواد موند.

اینجاس که سوال اساسی دیگری پیش میاد: اصلا یه موبایل ماژولار پیشرفت پیدا می کنه تا در آخر حجم زباله های الکتریکی ما کاهش پیدا کنه یا فقطً این یه سرگرمیه که می تونیم به وسیله اون، قابلیتای سفارشی شده تازه ای رو به تلفن هوشمندمون بیافزاییم؟

انگار پروژه آرا، با در نظر گرفتن نظریه دوم در حال رفتن به پیش باشه. انگار گوگل به این نتیجه رسیده که کاربران خیلی به قطعات اصلی که نیروبخش موبایل هاشون هستن، اهمیتی نمی دن و بیشتر مایل هستن ویژگیای جانبی و کاربردی بیشتری به محصول خود اضافه کنن.

این وسط یکی از اشخاصی که از اول پروژه آرا (وقتی که ایده از طرف موتورولا مطرح شد)، با تیم پیشرفت اون رابطه نزدیکی داشته، حالا دیگه خیلی از راه و روش جدید گوگل راضی نیس.

این شخص «دیو هیکنز» (Dave Hakkens) اسمشه. طراحی که واسه اولین بار ایده موبایلای ماژولار رو مطرح کرد و در همین رابطه، ویدیوی زیر رو منتشر ساخت. در این ویدیو، هیکنز از ایده اش واسه آینده ای میگه که در اون، تموم قسمتای یه موبایل توانایی ماژول پذیری دارن. ایشون نام موبایلی که تو ذهن داشت رو «فون بلاکس» گذاشته بود.

هیکنز در اون زمان ایده اش رو براساس کاهش زباله های الکتریکی ساخت و گفت اگه بتونیم در زمان نیاز به بروزرسانی موبایل خود، از بلاکای مختلفی بهره گیریم، می تونیم حجم زباله های الکتریکی رو به شکل زیادی کاهش بدیم. طرح اون به شکلی بود که کاربران عادی هم می تونستن خیلی راحت محصول خود روآپدیت کنن. 

از نظر هیکنز و هم اینکه بسیاری دیگه از کاربران، اینکه کاربر بتونه اجزای اصلی -چیپست، رم، حافظه، دوربین- موبایل خود رو عوض کنه، معنی اصلی ماژول پذیریه. الان هیچ کدوم از دو موبایل به اصطلاح ماژولاری که در اول گفتیم، این ویژگی رو در اختیار کاربر قرار نمی ده. اما هنوزم امید از بین نرفته و شرکتای دیگری هستن که ایده موبایلای به طور کاملً ماژولار رو در سر پرورش می دن. 

الان، یه شرکت فنلاندی به نام «Circular Devices» در حال پیشرفت محصولیه که به اکوسیستم اولیه موبایلای ماژولار شباهت بسیاری داره. حاصل تلاش این شرکت، PuzzlePhone اسمشه و در سایت جمع سپاری ایندی گوگو، تا کنون موفق به کسب سرمایه ای ۱۱۶ هزار دلاری شده. 

Circular Devices خبر میده که تا آخر سال میلادی جاری، موبایل یاد شده رو به بازار عرضه می کنه. این موبایل سه قسمت ماژولار داره که کاربر قادر به تعویض اوناس. این قسمتا مغز، ستون فقرات و قلب نام دارن. این سه بخش شامل چیپست مجتمع، نمایشگر و باتری هستن. 

PuzzlePhone تا حدی ایده ماژول پذیری حقیقی رو دنبال کرده. شما می تونین در این موبایل، از پردازنده ای سریع تر استفاده کنین، نمایشگر رو تغییر بدین و نسخه ای به موبایل خود اضافه کنین که رزولوشن بالاتری داشته باشه و یا در آخر باتری بهتری واسه دستگاه خود انتخاب کنین. 

مدیر عامل این شرکت میگه که عمر به درد بخور این دستگاه رو ده سال در نظر گرفته و در گذر این چند سال، کاربر می تونه بخشای لازم خود روآپدیت کنه. همین موبایل رو با گلکسی یا آیفون خود مقایسه کنین؛ کالاهایی که نه فقط پس از دو الی سه سال از رده خارج می شن، بلکه دیگه پشتیبانی سازنده رو هم از دست دادن. 

محصول بعدی  است؛ موبایلی اندرویدی که کاربر می تونه اجزای خیلی از اونو عوض کنه. نام شرکت سازنده این موبایل هم فیرفونه و مهندسان این کار و کاسبی هلندی تلاش می کنن موبایلایی از منابع تجزیه پذیر بسازن تا در آخر و پس از دور افتادن اونا کمترین آسیب به کره خاکی وارد شه.

بزرگترین مشکل Fairphone 2، سخت افزار قدیمی اون و هم اینکه نبود وجود ماژولای جور واجور به خاطر همین دستگاه از طرف سازندگان دیگه س. با این حال اگه توجه کاربران بیشتری به این دستگاه جلب شه، این مشکلات هم برطرف می شن. 

اما در آخر می رسیم به شرکتی چینی با عنوان Seeed Studio که دیدگاهی به طور کامل متفاوت در مورد اجناس ماژولار داره. ، اصلا یه تلفن هوشمند عادی نیس.

اما در هر صورت نمایشگر کوچیک، سیستم عامل متن-باز و قیمت کم اون، این محصول رو واسه مناطقی که موبایلا معمولاً قیمت بالایی دارن و در دسترس نیستن، مناسب می کنه. کیت RePhone از ۱۱ ماژول جور واجور استفاده میکرد که بخشای جور واجور موبایل رو تشکیل میدن. این ماژولا شامل نمایشگر، GPS، و رابطه با شبکه های مخابراتی (ماژول cellular) هستن.

پس از بررسی همه موارد و دیدگاه ها، به سوال اول بازمی گردیم: ۲۰۱۶، سال بالاترین درجه گرفتن دوران موبایلای ماژولار هستش؟ باید در حد LG G5 و Moto Z از ماژول پذیری موبایلا توقع داشته باشیم؟

خیلی غلطه اگه بگیم که حاصل تلاش شرکتای بزرگ یاد شده، اولین قدم در راه پیشرفت موبایلای ماژولاره. اگه اینجور موردی رو بخوایم به حساب ماژول پذیری بذاریم، باید گفت که چند سال پیش PDAای Palm قابلیتی داشتن. مثلا شما می تونستید حافظه رم Pilot 1000 و Pilot 5000 رو به وسیله ماژولی مخصوص زیاد کنین.

شاید بهتر باشه عنوان ماژولار رو به کالاهایی مثل فیرفون یا ریفون که در فوق به اونا گفته شد، اختصاص بدیم. به هر حال، مهم نیس که چه سالی رو شروع اینجور کالاهایی بذاریم. مهم اینه که همین حالا ژن در رابطه به اونا هست و بعضی سازندگان کوچیک، در حال پیشرفت تکنولوژیایی موثر هستن در حالی که شرکتای بزرگی مثل گوگل، موتورولا و ال جی، خود رو با ایده هایی کوچیک سرگرم کردن.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *