بازده حقوق صاحبان سهام و میزان سرمایه در گردش

دانلود پایان نامه
برای انتخاب متغیرهای مدل می بایست از تعاریف و نسبت هایی استفاده شود که اطلاعات آن موجود و به راحتی از طریق صورت های مالی شرکت ها قابل استخراج باشد. در این بخش متغیرهای وابسته و مستقل به شرح زیر معرفی شده است.
الف) متغیر وابسته: متغیر وابسته یک متغیر مجازی برای تفکیک شرکت های سالم و درمانده قانون تجارت است که مقدار یک بیانگر سالم بودن و مقدار صفر بیانگر ورشکستگی شرکت است.
ب) متغیرهای مستقل: در این تحقیق متغیرهای مستقل شامل نسبت های مالی است بطوریکه در چهار گروه زیر طبقه بندی شده است
1ـ نسبت های نقدینگی: توانایی و قدرت پرداخت شرکت را در مورد واریز بدهی های کوتاه مدت اندازه گیری می کند. این نسبت ها از مقایسه دارایی جاری یا اقلام تشکیل دهنده آن با بدهی جاری بدست می آید. مهمترین نسبت های نقدینگی عبارتند از نسبت جاری، نسبت آنی و سرمایه در گردش.
بدهی های جاری / دارایی های جاری = نسبت جاری
این نسبت متداولترین وسیله برای اندازه گیری قدرت پرداخت بدهی های کوتاه مدت است. بطور کلی می توان گفت هر قدر نسبت جاری بزرگتر باشد بستانکاران تامین بیشتری خواهند داشت زیرا چنانچه بر دارایی جاری صدمه و لطمه ای نیز وارد شود باز شرکت می تواند پاسخگویی طلبکاران باشد. البته باید توجه داشت بزرگ بودن بیش از حد این نسبت نشانه این است که از دارایی های جاری بخوبی استفاده نمی شود و یا از منابع اعتباری کوتاه مدت استفاده می شود (اسماعیل پور، 1380).
بدهی های آنی / دارایی های آنی = نسبت آنی
برای تعیین این که دارایی آنی تا چه اندازه بدهی جاری را فرا می گیرد از نسبت آنی استفاده می شود. دارایی های آنی آن دسته از دارایی های جاری است که به سرعت قابل تبدیل به نقد است. در این تحقیق برای محاسبه دارایی های آنی، موجودی مواد و کالا از دارایی های جاری کسر شده است (اسماعیل پور، 1380).
بدهی های جاری – دارایی های جاری = سرمایه در گردش خالص
میزان سرمایه در گردش شاخصی است برای تشخیص درجه نقدینگی یک شرکت به ویژه اگر در مقایسه با دیگر شاخص ها و نسبت های مالی به کار گرفته شود. سرمایه در گردش حاشیه ایمنی اعتبار دهندگان است، در شرکت هایی که در کوتاه مدت با مشکل استقراض مواجه هستند می بایست سرمایه در گردش بالایی داشته باشند (اسماعیل پور، 1380).
2ـ نسبت های اهرمی: تامین نیازهای مالی از طریق ایجاد بدهی را نشان می دهد. در واقع این نسبت ها تعیین می کنند که شرکت تا چه حد نیازهای مالی خود را از منابع دیگران تامین نموده است. مهمترین نسبت های مالی عبارتند از نسبت بدهی و نسبت کل بدهی ها به حقوق صاحبان سهام
جمع دارایی ها / جمع بدهی ها = نسبت بدهی
بطور کلی وام و اعتبار دهندگان نسبت بدهی نسبتاً کم را ترجیح می دهند. نسبت بدهی زیاد معمولا به معنای این است که شرکت برای تامین منابع مورد نیاز ناگزیر از استفاده تسهیلات بیشتری شده است (اسماعیل پور، 1380).
حقوق صاحبان سهام / جمع بدهی = نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام
نسبت فوق نشان می دهد جمع بدهی ها اعم از جاری و بلند مدت چه نسبتی با حقوق صاحبان سهام دارد و یا به عبارت دیگر از لحاظ مالکیت چه رابطه ای بین طلبکاران و سهامداران وجود دارد. طبعاً هر چه این نسبت بزرگتر باشد طلبکاران کمتری خواهند داشت (اسماعیل پور، 1380).
3ـ نسبت های فعالیت: درجه کارایی شرکت را در کاربرد منابعش اندازه گیری می کند. مهمترین این نسبت ها عبارتند از نسبت گردش مجموع دارایی ها، نسبت گردش دارایی ثابت و نسبت گردش سرمایه جاری.
مجموع دارایی ها / خالص فروش = نسبت گردش مجموع دارایی ها
نسبت فوق نشان می دهد که چگونه دارایی های یک شرکت به منظور ایجاد درآمد فروش بکار گرفته شده است.
دارایی های ثابت / فروش خالص = نسبت گردش دارایی ثابت
سرمایه گذاری بیش از حد در دارایی های ثابت و پایین بودن درآمد حاصل از فروش باعث کم شدن این نسبت می شود.
سرمایه در گردش / فروش خالص= نسبت گردش سرمایه جاری
این نسبت حاکی است که سرمایه در گردش تا چه اندازه در فروش مؤثر بوده است. افزایش نسبت دلیل بر کمبود سرمایه در گردش تلقی می شود مگر قرائن دیگری مثل افزایش فروش آن را نفی می کند.
4ـ نسبت های سود آوری: میزان موفقیت شرکت را در کسب سود و طریق تامین آن از محل درآمد، فروش و سرمایه گذاری را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد. مهمترین این نسبت ها عبارتند از بازده دارایی ها، بازده حقوق صاحبان سهام ، بازده فروش، سود خالص به فروش خالص و سود ناخالص به فروش خالص
100* (جمع دارایی ها/ سود خالص)= بازده دارایی ها (بر حسب درصد)
100* (حقوق صاحبان سهام/ سود خالص) = بازده حقوق صاحبان سهام (برحسب درصد)
* (سود خالص/ فروش خالص) = بازده فروش (برحسب درصد) 100
فروش خالص / سود خالص پس از کسر مالیات= سود خالص به فروش خالص