به روی دوستان خوش باش و خرم»

 

 

(فروغی،غزلیات،ص۴۸۹)
۵-۶-۷-نحوه ارتباط با یتیمان
گروه دیگری که در معارف اسلامی، نیکی وا حسان به آنها بیسار حائز اهمیّت می باشد؛ یتیمان
هستند. آنها کسانی هستند که امام علی (علیه السّلام) در آخرین لحظه های عمر شریفشان هم، به نیکی به آنها بسیار سفارش کردند، باید توجّه کرد نیازهای یتیمان فقط در بعد مادّی خلاصه
نمی شود بلکه آنها به محبّت، نوازش و عطوفت هم بسیار نیازمندند. سخنان بزرگان دین را در این زمنیه ذکر می کنیم.
پیامبر گرامی اسلام می فرمایند:«أنَا وَ کَافِلُ الیَتیمِ کَهَاتَینِ فِی الجَنَّه؛ بر اساس این روایت پیامبر اکرم (صلّّی الله علیه و آله و سلّم) در حالی که دو انگشت خود را در کنار هم قرار داده بودند، فرمودند: من و آن کس که یتیمی را سرپرستی کند مانند این دو انگشت من، در بهشت در جوار هم هستیم.» (بحار الانوار، ج ۳۵، ص ۱۱۷)
امیرالمؤمنین (علیه السّلام) می فرمایند: «مَن عَالَ یَتیِما ً حَتَّی یَستَغنِیَ أوجَبَ اللهُ عَزَّوجَلَّ لَهُ بِذَلِکَ الجَنَّهَ کَمَا أوجَبَ اللهُ لِأکَلِ مَالِ الیَتیمِ النَّارَ؛ هر کس یتیمی را سرپرستی کند تا آن گاه که بی نیاز شود، خداوند در مقابل این کار بهشت را بر او واجب می کند، همان گونه که برای خورنده مال یتیم آتش را واجب کرده است.» (همان، ج ۴۲، ص ۲۴۸)
امام علی (ع) هم چنین در نهج البلاغه می فرمایند: «اللهَ اللهَ فِی الاَیتَامِ فَلَا تُغِبُّوا اَفوَاهَهُم وَلَا یَضِیعُوابِحََضرَتِکُم؛ خدا را خدا را در مورد یتیمان در نظر داشته باشید؛ پس برای دهانهایشان نوبت قرار ندهید و در نزد شما تباه نشوند. یعنی اینکه آنها را گاهی گرسنه و گاهی سیر مدارید» (نهج البلاغه، نامه ۴۷،ص۳۲۱)
شیخ اَجل هم چون در کودکی پدرش را از دست داده ، خیلی خوب وضعیّت یتیمان را درک می کند و همگان را به نیکی با یتیمان فرا می خوانند

 

جهت دانلود متن کامل این پایان نامه به سایت abisho.ir مراجعه نمایید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«بیندیش از آن طفلک بی پدر وز آه دل دردمندش حذر

 

(یوسفی،بوستان، ص ۵۱)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«پدر مرده را سایه بر سر فکن
چو بینی یتیمی سرافکنده پیش
غبارش بیفشان و خارش بکن
مده بوسه بر روی فرزند خویش

 

الا تا نگرید که عرش عظیم بلرزد همی چون بگرید یتیم
برحمت بکن آبش از دیده پاک بشفقت بیفشانش از چهره خاک
اگر سایه خود برفت از سرش تو در سایه خویشتن پرورش» (یوسفی،بوستان، ص ۸۰)
شاید بیت بالا اشاره به این حدیث هم داشته باشد «إنَّ الیَتیمَ اِذا بَکََی اِحتَزَ لَهُ العَرش؛ هر گاه یتیم بگرید؛ عرش به لرزه در می آید.» (بحار الانوار، ج ۱۶، ص ۱۲۰)
۵-۶-۸- نحوه ارتباط با بزرگان
بزرگان از سرمایه های هر جامعه ای هستند و وجودشان برای رشد و تعالی افراد جامعه لازم و
ضروری است، بزرگان و علمای دین، ادب و علم از تأثیر گذارترین اقشار جامعه هستند و از گذشته تاکنون به ضرورت حفظ و حرمت و جایگاه آنها، تأکیدهای فراوانی شده است.
پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند: دانشمندان، رهبر و هدایت کننده و همچنین باتقوایان، جزو سروران هستند و همنشینی با آنها باعث فزونی علم و تقوا می شود.» (راشدی، ص ۴۳۹، ۱۳۸۵)
امام علی (علیه السّلام) نیز به ضرورت حفظ «حرمت» استاد می فرمایند:
«با آن کس که با تو سخن آموخت به درشتی سخن مگو با آن کس که راه نیکو سخن گفتن به تو آموخت ،لاف بلاغت مزن.» (نهج البلاغه، ص ۴۳۴، حکمت۴۱۱)
سعدی که همه مفاهیم تربیتی و اخلاقی اش را از بزرگان گرفته، به حفظ احترام بزرگان بسیار تأکید می کند. از آنجا که خود سعدی از بزرگان و افراد مورد احترام جامعه است در گلستان مواردی است که به وساطت سعدی نزد حاکمان و بزرگان اشاره دارد به عنوان مثال در باب اول گلستان، حکایتی است که حاکمی، مستمرّی گروهی از سالکان را به علّت اشتباه یکی از آنان قطع می کند و سعدی نزد او رفته و با سرودن ابیات زیر، شفاعت سالکان را می کند و حاکم نیز به احترام او آنها را می بخشد.

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *