تعاملات اجتماعی و اقدامات درمانی

دانلود پایان نامه
ب) روش های محیطی در کنترل درد نوزادان :
نوزادان ذخیره محدودی برای روبه رو شدن با تحریکات بالای حسی دارند. تحریکاتی که واکنش هایی مانند افزایش ضربان قلب، کاهش اشباع اکسیژن، افزایش نیاز به حمایت تنفسی و خواب و بیداری منقطع را سبب می شود. مداخله های طراحی شده برای کاهش تأثیر منفی صدا، نور، دیگر عوامل محیطی، اقدامات درمانی و مراقبتی مؤثر بر کارکرد عصبی– رفتاری و فیزیولوژیک معمولاً به صورت مراقبت حمایتی تکامل بیان می شود.
کاهش صدا
پرهیز از صداهای بلند ناخوشایند (برای مثال بستن سریع درهای انکوباتور)
پرهیز از صداهای غیر ضروری (برای نمونه نوشتن گزارش پرستاری بر روی انکوباتور)
صحبت کردن با صدای آرام و کوتاه
کاهش نور
بستن چشم های نوزاد
پوشاندن نسبی انکوباتور و کاهش نور محیط وقتی نور به طور مستقیم برای انجام مراقبت نیاز نمیباشد.
فراهم کردن آشیانه برای نوزاد برای فراهم کردن محدودیت حرکتی
جمع کردن اندام ها و نزدیک کردن به سینه
قرار دادن حوله های لوله شده اطراف نوزاد برای کنترل حرکت
نوزاد در آشیانه قرار گرفته و اندام ها در وضعیت جمع و در خط وسط است.
ارتقاء خود آرامی (Self- calming)
وضعیت دادن به نوزاد برای رسیدن دست ها به دهان یا صورت
جابجا کردن نوزاد به آرامی
پرهیز از تغییرات ناگهانی وضعیت
محدود کردن تعاملات اجتماعی (برای مثال صحبت کردن یا نوازش کردن نوزاد)
انجام مراقبت پایه با توجه به دوره خواب/ بیداری نوزاد
پیش از آغاز هر مراقبت، نگه داشتن دست ها بالای نوزاد تا نوزاد حضور مراقبت دهنده را احساس کند.
هماهنگ کردن مراقبت با واکنش های نوزاد
مراقبت باید برای هر نوزاد منحصر به فرد باشد. ممکن است مداخله هایی که برای یک نوزاد کارساز است برای نوزاد دیگر مناسب نباشد. گاهی ممکن است نوزاد به رغم مراقبت حمایتی تکاملی نشانه های استرس را نشان دهد. باید تلاش کرد حین و پس از هر اقدامی، حمایت وضعیتی و آسایش نوزاد تأمین شود. در هر زمان ممکن باید به نوزاد وقت داد تا از فرآیند دردآور و استرس زا بهبود یابد (28 ) .
ج) روش های رفتاری درکنترل درد نوزادان:
پوزیشن فلکشن یا وضعیت جنینی:
روش های غیر دارویی احتمالا به طور مستقیم با بلوک راههای انتقال درد و یا فعال کردن راههای مهار آن و یا تغییر در سیستم تعدیل کننده درد، اثر میکند و یا به طور غیر مستقیم با کاهش درک تحریک دردناک، باعث کم شدن درد می شود. یکی از روش های تسکین درد در نوزادان وضعیت جنینی است. در مطالعات مشخص شده است که این نوع محدود کردن، بر کاهش پاسخ فیزیولوژیکی و رفتاری موثر بوده است. تصور میشود که محدود کردن نوزاد و نگه داشتن وی در یک وضعیت جمع شده، تحریک ملایم و همزمانی بین سیستمهای حسی ـ لمسی، حرارتی و حرکتی را ایجاد می کند که می تواند، سیستم های کنترل دروازه ای را تعدیل کرده و به موجب آن انتقال درد را تغییر دهد (45 ) .
قنداق کردن:
حالتی است که درآن نوزاد بر روی پارچه سه گوشه بر سطح صاف قرار می گیرد به طوری که سر وتنه و پاها در یک راستا قرار بگیرند، سپس دست ها در حالت فلکسیون بر روی سینه قرار گرفته و ابتدا یک طرف و سپس طرف دیگر پارچه به دور نوزاد پیچانده می شود و سپس در حالتی که پاها صاف باشند گوشه پایین پارچه به صورت عمود بالا آورده شده و فیکس می شود (17 ) .