توانایی های هوشی کوکان و مشکلات اجتماعی کودکان

دانلود پایان نامه
وقایع روانی فشارزا، یک آشفتگی که تعادل خانواده را به هم زند و سایر عوامل اضطراب زا در شروع یا تداوم اختلال کمبود توجه/ بیش فعالی نقش دارند (کاپلان و سادوک، 2012).
توانایی های هوشی کوکان ADHD
توجه، یکی از اصلی ترین مشکل های این کودکان است. در کنار این نارسایی شناختی، کودکان با کمبود توجه / بیش فعالی ممکن است در دیگر زمینه های شناختی نیز مشکل داشته باشند. برای مثال، اولین سئوال مهم این است که «هوش این کودکان چگونه است؟». نتایج پژوهش ها نشان می دهند که این کودکان دارای هوش کمتری نیستند، اما وجود برخی مشکل ها در عملکردهای مربوط به توجه وتمرکز حواس، باعث بوز مشکل در عملکرد هوشی این کودکان می شود(علیزاده، 1383).
گلداستاین و گلداستاین (1998) می نویسند این واقعیتی است که باهوش ترها، توانایی های خود را به کار می گیرند تا ضعف های احتمالی خود را جبران کنند و درمورد این کودکان نیز باید دقت کرد، چرا که ممکن است آن ها از همین راه، مشکل های خود را پنهان کنند. به همین دلیل است که گاهی افراد با اختلال ADHD، سالیان دراز شناسایی نمی شوند. این مؤلفان خاطرنشان می کنندکه درمانگران و متخصصان بالینی باید بدانند که اگر چه ممکن است عملکرد هوشی در این کودکان مشکل داشته باشد ولی این مشکل اصولاً معیاری برای تشخیص این اختلال نیست (به نقل از علیزاده، 1383).
مشکلات اجتماعی کودکان ADHD
نتایج پژوهش های بی شماری نشان داده است که کودکان با اختلال کمبود توجه / بیش فعالی، در رفتارهای اجتماعی مشکل دارند. این کودکان معمولاً کودکانی ناراحت، پرسروصدا و زورگو هستند که دوستان وهمسالانشان آنها را از خود می رانند، دوستان کمتری دارند و دیگران نظری منفی درمورد آن ها دارند و به ویژه زمانی که پرخاشگر و خشونت جو هم باشند (علیزاده، 1383).
از لحاظ اجتماعی، کودکان بیش فعال تأثیر مثبتی بر دیگران نمی گذارند و مرتب مورد انتقاد قرار می گیرند. آن ها به دلیل دقت پایین، اغلب دچار اشتباه می شوند و انتقاد دیگران را نسبت به خود بر می انگیزانند. این بچه ها به جزئیات مسائل توجهی ندارند. حتی در بازی ها نیز با دشواری روبه رو می شوند و درارتباط خود با بچه های دیگر مشکل پیدا می کنند. اغلب از دستور العمل ها پیروی نمی کنند و از عهده تکالیف مدرسه و سایر کارها و وظایف بر نمی آیند.
این کودکان احتمالاً به علت تکانشی بودن، نمی توانند رفتارهای خود را تنظیم کنند و از پس خوراندهای موجود بهره ببرند. رفتارهای انفجاری بیشتری دارند که ممکن است به بروز مشکل درموقعیت های اجتماعی منجر شود (چس و حسیبی ، 1986).
روابط اجتماعی این کودکان نمی تواند در حد مطلوب باشد، زیرا بنا بر DSM-IV 75 درصد این کودکان علائم رفتاری پرخاشگری و عناد را ازخود نشان می دهند. از همین رو احتمال بزهکاری و مشکلات رفتاری این کودکان افزایش پیدا می کند (کاپلان و سادوک، 2012).
سیر و پیش آگاهی اختلال کمبود توجه- بیشفعالی ADHD
سیر اختلال کمبود توجه / بیش فعالی به طور عمده ای متغیر است.علایم ممکن است تا نوجوانی یا بزرگسالی پایدار بماند و ممکن است آن علایم در بلوغ کاهش و یا این که بیش فعالی ناپدید شود؛ اما کاهش فراخنای توجه و مشکلات کنترل تکانه هم چنان ممکن است پایدار بماند.
تا قبل از سن 12 سالگی به نظر نمی رسد که بهبودی به وقوع بپیوندد واگر این بهبودی رخ داد این وضعیت بین 12 تا 20 سالگی خواهد بود. بهبودی ممکن است به دنبال یک دوره زندگی پربار نوجوانی و بزرگسالی، روابط ارضا کننده بین فردی و تعداد اندکی از عواقب قابل ملاحظه باشد در حدود 15 تا 20 درصد ازموارد، علایم اختلال مزبور را تا دوران بزرگسالی همراه خوددارند که ممکن است بیش فعالی کمتری نشان دهند، اما تکانشگری و سانحه پذیری کماکان باقی خواهند ماند(کاپلان و سادوک، 2012)
درمان اختلال کمبود توجه – بیش فعالی
هرچند اختلال کمبود توجه – بیش فعالی را نمی توان بطورکامل درمان کرد و کودک را از مشکل هایی که با آن دست به گریبان است رها ساخت. با این وجود به علت وجود نشانه های شدید و آزار دهنده بی شماری که در این اختلال وجوددارد، باید درفرایندی طولانی بطور پیگیر و پایدار مورد مدیریت قرار بگیرد. منظور از مدیریت اختلال آن است که با استفاده از بهترین روش های ممکن و باتوجه به شرایط و وضعیت کودک به او کمک شود (احدی و جزایری، 1387).
مهم ترین شیوه های درمانی ADHD عبارتند از :
الف) دارو درمانی
ب) رفتار درمانی
ج) اصلاح شناختی و رفتاری
در بسیاری از موارد می توان از این شیوه ها به صورت ترکیبی استفاده کرد (علیزاده، 1383).
عمدتاً سه نوع دارو برای درمان کودکان مبتلا به ADHD مورد استفاده قرار می گیرد:
محرک ها، آرام بخش ها، ضد افسردگی ها، برای چندین سال پزشکان فکر می کردند که داروهای ضد تشنج که معمولاً برای بیماری صرع به کار برده می شود، برای کودکان مبتلابه ADHD نیز مؤثراست، اما اثر بخشی این داروها برای کودکان مبتلا به ADHD تأیید نشد (احدی و جزایری، 1387).
باتوجه به این که نقص دو ماده میانجی نوراپی نفرین و دوپامین عامل بروز «کمبود توجه – بیش فعالی» می باشد.لذا بسیاری از درمان هایی هم که برای این اختلال انجام می شود براساس جبران کمبور این دو ماده است. داروهایی که می توانند در کنترل این عارضه مؤثر باشند دردرجه اول داروهای محرک هستند که داروی عمده اش متیل فنیدیت یا ریتالین است و نیز از ترکیبات دکستروآمفتامین (دکسدرین) نیز استفاده می شود. (آزاد، 1379).
از جمله درمان های غیردارویی این اختلال آموزش روش های برخورد والدین با این کودکان است.
تعامل بین کودک دارای ADHD با والدینش موضوع بسیار مهمی است. مطالعه تعامل کودکان دارای ADHD باوالدینشان نشان می دهد که در روابط بین آن ها، فشار روانی، روابط تحمیلی، افسردگی، محدودیت، ناکامی بالا و توانایی کمتری وجوددارد. هم چنین مطالعه ای توسط علیزاده و همکاران (2007)، در باب تعامل والدین و فرزند ADHD درایران نشان داده است که این والدین بیشتر از والدین فرزندانی معمولی از شیوه های فرزند پروری استبدادی استفاده می کنند. اعتماد به نفس کمتری دارند، از شیوه های تنبهی بیشتری استفاده می کنند و روابط گرم و کمتری با فرزندانشان دارند.