توسط نرم افزار و اعداد و ارقام

دانلود پایان نامه

۴-۶- پس از خارج کردن کاغذها قرار دادن در رنگ Pancues ۱%
۴-۷- رنگ بری با کمک محلول اسید استیک
۴-۸- قرار دادن در محلول شفاف کننده اسید اسیتیک ۵%
۴-۹-قرار دادن در آون ۶۰ درجه سانتی گراد
۴-۱۰- قرار دادن در پلیت دستگاه دانسیتومتر Sebia (ساخت فرانسه) و قرائت باندهای مربوطه با کمک دستگاه و محاسبه مقدار باندها در مقایسه با توتال پروتئین و باندهای انسانی به عنوان شاهد.
۳-۶-۶ مورفولوژی روده
در انتهای دوره (در 42 روزگی) تعداد 2 قطعه پرنده از هر تکرار به تصادف انتخاب شده بعد از علامت گذاری و یادداشت مشخصات تیمار و تکرار مربوطه ابتدا وزن شده سپس ذبح گردید و وزن لاشه تخلیه شده، کبد، طحال، بورس فابریسیوس و چربی محوطه بطنی ثبت گردید. در نهایت این داده ها به درصدی از وزن زنده تبدیل شدند همچنین وزن بال، ران و سینه نیز ثبت شده که در نهایت به درصدی از وزن لاشه تخلیه شده تبدیل شدند.
برای نمونه برداری از روده کوچک حدود 4 سانتی متر از دئودنوم، ژژنوم وایلئوم (قسمت میانی) بریده شد. بافت ها برای فیکس شدن در بافر خنثی 10% فرمالین تا شروع کار هیستولوژی نگهداری شدند سپس از نمونه های فیکس شده قطعات یک سانتی متری بریده و توسط الکل استاندارد آبگیری شده و با زایلان شفاف و در موم قرار داده شد. 3 قطعه 6 میکرونی توسط میکروتوم از آن ها برش داده شد و بعد از قرار دادن روی لام توسط هماتوکسیلین-ائوزین (Hematoxylin-eosin) رنگ آمیزی شدند. ارتفاع کرک و عمق غدد کریپت لیبرکوئن (Crypt of liberkuhn glands) با شمارش 10 کرک و غده از هر قطعه توسط نرم افزار imageJ از روی تصاویر تهیه شده از لام ها محاسبه شد.
3-7 آنالیز های داده های آماری
این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی اجرا شد. کلیه اعداد و ارقام بدست آمده توسط نرم افزار Minitab در حداقل سطح معنی داری ، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای مقایسه میانگین ها از آزمون توکی استفاده شد.
فصل چهارم
نتایج
4-1 اثر جیره های آزمایشی بر عملکرد
4-1-1 ضریب تبدیل خوراک
استفاده از پروتکسین در 0-21 روزگی تاثیر معنی داری بر ضریب تبدیل خوراک نداشت (0.05≤p). ولی موجب کاهش معنیدار ضریب تبدیل در22-42 و 0-42 روزگی شد(0.05≥p). در دورهی 0-21 روزگی به علت کاهش معنی دار ضریب فقط در تیمار دکستران اولیگوساکارید مشاهده گردید( 0.01 ≥ p).اما در 22-42 و0-42 روزگی علاوه بر دکستران اولیگوساکارید و پروتکسین پروبیوآنزیم ولینکومایسین هم اثر معنیداری بر ضریب تبدیل خوراک داشتند(0.01≤p). اما دربین تیمارها در تمامی دورهها بهترین ضریب تبدیل غذایی را دکستران اولیگوساکارید نشان داد بطوریکه این تیمار علاوه بر گرو شاهد نسبت به گروههای پروبیوآنزیم و لینکومایسین در 0-21 روزگی ،پروبیوآنزیم در 22-42 روزگی و0-42 روزگی تفاوت معنیداری از نظر اثر بر ضریب تبدیل غذایی داشت(0.05≥p).در دوره 0-49 روزگی تمامی تیمارها میزان ضریب تبدیل غذایی را در مقایسه با گروه شاهد کاهش داده بودندو به جز تیمار گریندازیم اثر بقیه تیمارها در سطح معنی دار بود( 0.00 ≥ p).اما در بین تمامی تیمارها بهترین مقدار ضریب تبدیل غذایی متعلق به تیمار دکستران اولیگوساکارید بود.
4-1-2 خوراک مصرفی
مصرف خوراک دوره 22-42روزگی تحت تاثیر تیمارهای پروتکسین ودکستران اولیگوساکارید قرار گرفته و بطور معنی داری در مقایسه با جیره ها کاهش یافت (0.05≥p).اما تیمارهای پروبیوآنزیم ،گریندانزیم و لینکومایسین در این دوره اثر معنی داری بر خوراک مصرفی نشان ندادند. (0.05≥p). همچنین در دوره های دیگر تفاوت معنی دار بین مصرف خوراک تیمارهای مختلف مشاهده نشد. (0.05≤p).
4-1-3 میانگین افزایش وزن
در 0-21 روزگی تاثیر هیچ یک از تیمارها بر روی افزایش وزن درسطح معنیداری قرار نداشت(0.05≤p).اما در 22-42 و0-42 روزگی دکستران اولیگوساکارید و پروبیوآنزیم باعث افزایش معنیدار وزن جوجههای گوشتی گردیدند(0.05≥p ).اثر پروتکسین بر افزایش وزن در هیچ یک از دورهها معنیدار نبود(0.05≤p).
4-2 اثر تیمارهای آزمایشی بر مورفولوژی روده
اثر معنیدار بر طول کرک،عرض کرک،عمق غدد، ضخامت لایه عضلانی خارجی،ضخامت لایه عضلانی میانی و ضخامت سروز در قسمت ابتدایی روده کوچک (ددنئوم) در هیچ یک از تیمارهای آزمایشی مشاهده نشد.اما در مورد لایه عضلانی داخلی تیمارها در مقایسه با گروه شاهد تفاوت معنیداری نشان ندادند(0.05≤p).ولی بین پروبیوتیک چند سویه ای (پروتکسین) و 3 تیمار دیگر یعنی دکستران اولیگوساکارید،گریندآنزیم و لینکومایسین تفاوت معنیدار مشاهده شد(0.05≥p). بطوریکه گریندازیم و لینکومایسین کمترین ضخامت لایه عضلانی داخلی را داشتند.با این حال پروبیوآنزیم نسبت به گروه شاهد وتیمارهای دیگر تفاوت معنیداری نشان نداد(0.05≤p).در مورد اثر تیمارهای آزمایشی بر قسمت میانی روده کوچک (ژژنوم)،تیمار پروتکسین نسبت به تمامی تیمارهای دیگر ضخامت لایه عضلانی داخلی بیشتری نشان دادکه این تفاوت در سطح معنی داری قرار داشت(01/0≥p).همچنین در مورد عمق غدد نیز اثرات پروبیوتیک چند سویه ای پروتکسین مشهود بود و بالاترین میزان را در بین همه تیمارها نشان میداد که این میزان افزایش نسبت به تیمار دکستران اولیگوساکارید معنی دار بود. در مورد سایر پارامترهای مورد مطالعه قسمت ژژنوم یعنی طول و عرض کرک ضخامت لایه عضلانی خارجی ومیانی ونیز ضخامت سروز تاثیر قابل ملاحظه و معنی داری توسط تیمارها نسبت به گروه شاهد مشاهده نگردید.نتایج مطالعه بر روی قسمت ایلئوم روده نیز حاکی از اثر معنی دار تیمار پروبیوتیک چند سویه ای پروتکسین بر قسمت لایه عضلانی داخلی در بین سایر تیمارها بود به طوریکه این تیمار بالاترین ضخامت لایه عضلانی داخلی را نشان داد که نسبت به گروه شاهد این میزان تفاوت معنی دار بود (۴۳۲/0≥p). از نکات قابل توجه در این ناحیه از روده اثر تیمارهای پروتکسین و گریندازیم بر طول کرک بود چرا که این دو تیمار طول کرک در این ناحیه را نسبت به تیمار دکستران اولیگوساکارید در سطح معنی داری افزایش دادند اما این میزان در مقایسه با گروه شاهد وسابر تیمارها معنی دار نبود(0۲5/0≥p) به عبارتی دیگر پربیوتیک دکستران اولیگوساکارید باعث کاهش طول کرک در این ناحیه شده بود.در سایر پارامترهای مورد مطالعه در این ناحیه یعنی عرض کرک خامت لایه عضلانی خارجی ومیانی ونیز ضخامت سروز اثر معنی دار وقابل ملاحظه ای از سوی هیچ کدام از تیمارها مشاهده نگردید.
4- 3 اثر تیمارهای آزمایشی بر مقدار چربی و پروتئین سرم خون:
در این آزمایش کل کلسترول ، تری گلیسرید ،لیپوپروتئین با چگالی بالا(HDL ) و لیپوپروتئین با چگالی پایین مورد سنجش ومقایسه قرار گرفتند.نتایج حاصله عدم وجود اثر تیمارها بر کل کلسترول را نشان داد ولی در بین تیمارها پروبیوانزیم کمترین میزان کلسترول خون را با ۸/۱۴۱ میلی گرم در دسی لیتر دارا بود..در مورد تری گلیسرید خون جوجه های مورد آزمایش در این تحقیق بیشترین مقدار تغییر در این فاکتور خونی را را تیمارهای دکستران اولیگو ساکارید و پروبیوانزیم نشان دادند به طوری که هر دو تیمار با داشتن ۴/۶۳ میلی گرم تری گلیسرید در دسی لیتر خون کمترین میزان تری گلیسرید را در بین تیمارها دارا بودند ولی این میزان کاهش در سطح معنی داری نبود. در مورد لیپوپروتئین با چگالی بالا HDL )) ونیز لیپوپروتئین با چگالی پایین LDL) ) نیز تفاوت واثر معنی دار در بین تیمارها مشاهده نگردید ولی باز در هر دو فاکتور نیز تیمار پروبیوآنزیم کمترین میزان را نشان داد.در مور اثر تیمارهای آزمایشی بر پروتئین سرم نتایج حاکی از اثر معنی دار آنتی بیوتیک مورد استفاده در این آزمایش بر فاکتورهای مورد نظر بود به طوریکه تیمار لینکومایسین آلبومین سرم را در مقایسه با تیمار شاهد و گریندازیم به طور معنی داری افزایش داده بود (۰.۰۰۰ ≥p). اما این تفاوت در مقایسه با تیمارهای دکستران اولیگوساکارید ، پروبیوآنزیم وپروتکسین در سطح معنی داری قرار نداشت. در مورد فاکتورهای دیگر هم یعنی گلوبولینهای آلفا ۱،۲ ، بتا و گاما تیمار لینکومایسین نسبت به تیمارهای دیگر آزمایشی به طور معنی داری افزایش یافته بود.
فصل پنجم
بحث