سیستان و بلوچستان و آذربایجان غربی

دانلود پایان نامه

1-4-1- ویژگی‌های ریخت شناسی سرخرطومیهای زیرخانواده Lixinae
ویژگی اصلی این زیر خانواده مربوط به ناخنهای پنجه است، به این ترتیب که ناخنها در قاعده به هم جوش خورده ولی به طرف انتها از همدیگر جدا شدهاند (شکل1-5). از ویژگیهای دیگر این زیرخانواده پالپهای کوتاه و تلسکوپی لب پایین است. بدن این سرخرطومیها تخم مرغی شکل یا کشیده است. رشد خرطوم همیشه به سمت جلو است به گونهای که خرطوم به پایین خم نشده است
(شکل1-6) (بوس و همکاران، 1990).
شکل 1-5- ناخن پنجهپا در زیر خانواده Lixinae (اصل)
شکل 1-6- خرطوم در زیر خانواده Lixinae (اصل)
آلونسو-زارازاگا و لیال (1999) قبیله سومی را به نام Rhinocyllini Lacordaire, 1863 در این زیرخانواده معرفی کردند. کولونلی (2003) دو قبیله Rhinocyllini و Lixini را (به دلیل اینکه هیچ حد و مرز ریخت‌شناسی و اکولوژیکی واضحی بین آنها وجود ندارد) با هم ترکیب کرد. دو قبیله Lixini و Cleonini بسیار به هم شبیه هستند، اما آنچه که باعث تفکیک این دو قبیله از هم می‌شود، شیار شاخکی است. در قبیله Cleonini شیار شاخکی تقریبا تا نوک خرطوم توسعه یافته است (شکل1-7)، در حالی که در قبیله Lixini این شیار معمولا به نوک خرطوم نمی‌رسد (شکل1-8) (ترمیناسین، 1967).
شکل1-7- شیار شاخکی در قبیله Cleonini
شکل1-8- شیار شاخکی در قبیله Lixini
قبیله Lixini دارای حدود 700 گونه با 150 جنس در سطح جهانی است، که همهی گونههای آن گیاهخوار میباشند (ترمیناسین، 1967؛ آلونسو-زارازاگا و لیال، 1999 و 2000). بیش از 300 گونه از این قبیله در مناطق پاله‌آرکتیک و حدود 200 گونه در مناطق آفروتروپیکال گزارش شدهاند (گولتکین، 2010). عمده‌ترین جنس‌های این قبیله دو جنس Lixus Fabricius, 1801 و Larinus Dejean, 1821 می‌باشند (گولتکین، 2010). شناسایی گونههای این قبیله بر اساس گونههای تیپ انجام میشود. فقدان اطلاعات کافی و تنوع بالای گونه‌های مشابه، شناسایی، رده‌بندی و انجام مطالعات بیشتر را با مشکل مواجه کرده است (گولتکین، 2010). در قبیله Lixini دو گروه اصلی اکولوژیکی وجود دارد که عمدتا بر اساس ویژگیهای ریختشناسی بدن، چرخه زندگی و اکولوژی لاروها از یکدیگر متمایز میشوند (گولتکین، 2010). اولین گروه شامل گونه‌های جنس Larinus است که همگی تقریبا در قسمت تاج گل فعالیت دارند و فرم بدن حشراتکامل معمولا تخممرغی یا بیضی شکل است (شکل1-9). گروه دوم شامل گونه‌های جنس Lixus است که در ساقه، ریشه و در محل اتصال برگ به ساقه فعالیت دارند و شکل بدن حشرات کامل کشیده و استوانهای شکل است (شکل1-10) (ترمیناسین، 1967). گولتکین (2010) گزارش کرد که جایگاه فیلوژنتیکی این جنس‌ها به مطالعات بیشتری نیاز دارد. برخی از گونه‌های زیرخانواده Lixinae به عنوان آفت کشاورزی مطرح بوده و برخی دیگر به عنوان عوامل کنترل بیولوژیکی علف‌های هرز محسوب میشوند. برخی از گونه‌ها نیز از لحاظ تولید مان نقش دارند (زولفر و همکاران، 1971).
شکل1-9- جنس Larinus با بدن تخم مرغی شکل
شکل1-10- جنس Lixus با بدن کشیده و سیلندری
1-5- سرخرطومیهای Larinus در مناطق مختلف ایران و جهان
فون سرخرطومی‌های Curculionidae در روسیه (لگالو،2010)، ایتالیا (کولونلی و اوسلا، 2009)، رومانی (گوسا و بلاگا، 2006)، صربیا (پسیک و همکاران، 2005)، ترکیه (گولتکین، 2010) و ایران (قهاری، 2009، مدرس اول و حسینپور، 2010 و لگالو و همکاران، 2010) مطالعه شده است. فون سرخرطومی‌های ایران به‌ویژه در منطقه ارسباران زیاد مطالعه شده است (مدرس اول و همکاران، 1376؛ قهاری، 2009). قهاری (2009) با مطالعه فون سرخرطومی‌های جنگل‌های ارسباران و مناطق مجاور 26 گونه سرخرطومی متعلق به 7 جنس را شناسایی و گزارش کرد. اغلب گونه‌های شناسایی شده به جنس Larinus تعلق داشتند که گونه‌های شناسایی شده از این جنس در این منطقهL. centaurii (Olivier, 1807)، L. curtus Hochhnth, 1851، L. jaceae (Fabricius, 1775) وL. sturnus (Schaller, 1873) بودند. قهاری (2010) فون سرخرطومی‌های مزارع برنج ایران و چمنزارهای اطراف آن را بررسی کرد و در این مطالعه 45 گونه از 22 جنس را در مناطق مختلف ایران شناسایی و گزارش کرد. ایشان در این تحقیق پنج گونه از جنس Larinus به نامهای L. brevis (Herbst, 1795)،L. cynarae (Fabricius, 1787)، L. latus (Herbst, 1784)، L. rudicolis Petri, 1907 و L. ursus (Fabricius, 1792) را شناسایی و گزارش کردند. مدرس اول و حسینپور (2010) فون سرخرطومیهای زیرخانواده Lixinae را در خراسان جنوبی و خراسان رضوی بررسی کرده و 27 گونه متعلق به 15 جنس را شناسایی و گزارش کردند. سه گونه از این سرخرطومیها متعلق به جنس Larinus بودند که شامل L. latus، L. melificus Jekel, 1859 و L. sericatus Boheman, 1843 بودند. گوسا و بلاگا (2006) فون سرخرطومی‌های خانواده Curculionidae را در رومانی مطالعه کردند و 93 گونه متعلق به 42 جنس و 3 قبیله و 8 زیرخانواده را شناسایی و گزارش کردند. در این تحقیق پنج گونه Larinus به نام‌های L. beckeri Petri, 1907،L. turbinatus Gyllenhal, 1835، L. sturnus (Schaller, 1873)، L. planus (Fabricius, 1792) و L. obtusus Gyllenhal, 1835 شناسایی و گزارش شد. پسیک و همکاران (2005) فون سرخرطومی‌های بالاخانواده Curculionoidea صربیا را مطالعه کردند و 84 گونه متعلق به 47 جنس و 3 قبیله و 15 زیرخانواده و 7 خانواده را شناسایی و گزارش کردند. اغلب گونه‌ها به خانواده Curculionidae متعلق بودند. در این تحقیق تنها یک گونه از جنس Larinus به نامL. latus شناسایی و گزارش شد. لگالو و همکاران (2010) تعداد 43 گونه متعلق به جنس Larinus را از ایران به شرح زیر گزارش کرد:
Larinus aeruginosus Hochhuth, 1851
در ایران این گونه از استان‌های اصفهان، فارس، گلستان، کرمان، لرستان، مرکزی، سیستان و بلوچستان و تهران جمع‌آوری و گزارش شده است. این گونه در جنوب غربی اروپا و آسیا پراکنش دارد. گیاهان میزبان این سرخرطومی عمدتا به دو جنس Salsola و Beta متعلق بودند (لگالو و همکاران، 2010).
Larinus arabicus Capiomont, 1874
در ایران این گونه از استان‌های فارس، گلستان، اصفهان، خراسان، خوزستان، مازندران، قم، سمنان، سیستان و بلوچستان، تهران و آذربایجان غربی جمع‌آوری و گزارش شده است. در سطح دنیا این گونه در آسیا پراکنش دارد. گیاهان میزبان این سرخرطومی ناشناخته می‌باشند.
Larinus brevis (Herbst, 1795)
در ایران این گونه از استان‌ خوزستان جمع‌آوری و گزارش شده است. در سطح دنیا این گونه در مناطق پاله‌آرکتیک پراکنش دارد. گیاهان میزبان این سرخرطومی متعلق به جنس Carlina می‌باشد (ترمیناسین، 1967).
Larinus chaldeus Petri, 1914
در ایران این گونه از استان‌ خراسان جمع‌آوری و گزارش شده است. این گونه فقط در ایران پراکنش دارد. گیاهان میزبان این سرخرطومی ناشناخته می‌باشد.
Larinus cynariae (Fabricius, 1887)