شرایط محیطی و ایران و چین

دانلود پایان نامه

در این بررسی هفت گونه سرخرطومی متعلق به جنس Larinus به نامهای L. nidificans،
L. onopordi، L. affinis، L. liliputanus، L. grisescens، L. syriacus و Larinus sp. شناسایی گردید. سرخرطومی L. nidificans از مناطق بافت و دهسرد از روی علف هرز E. longipenicillatus جمعآوری شد. این گونه سرخرطومی در ایران از مناطق بیرجند، خراسان، ایلام و تهران گزارش شده است (مدرس اول، 1376؛ گولتکین، 2008؛ مدرس اول، 2010 و لگالو، 2010). در جهان این گونه از ایران، سوریه، ترکمنستان و افغانستان گزارش شده است (ترمیناسین، 1967 و فرموس، 1987). گوئیبورت (به نقل از گولتکین، 2008) سرخرطومی L. nidificans را به عنوان اولین گونه تولید کننده مان روی گیاه میزبان E. persicus معرفی کرد. در تحقیق حاضر مشخص گردید که در منطقه کرمان لاروهای این سرخرطومی روی علف هرز E. longipenicillatus از بذور در حال رشدونمو درون طبق گل تغذیه کرده و درون طبق گل تبدیل به شفیره میشوند. بنابراین، این سرخرطومی در این منطقه به عنوان یک عامل بیوکنترل این علف هرز نقش مهمی دارد. هدن (به نقل از گولتکین، 2008) گونه سرخرطومی L. mellificus Jekel, 1859 را به عنوان مترادف گونه L. nidificans معرفی کرد که روی گیاه میزبان E. persicus تولید مان میکند. در این تحقیق سرخرطومی L. onopordi در منطقه بافت از روی علف هرز E. lalesarensis جمعآوری شد. گولتکین (2006) پراکنش سرخرطومی L. onopordi را از شمالشرقی ترکیه و از روی علف هرز E. sphaerocephalus گزارش کرد. لاروهای این سرخرطومی از بذور در حال رشدونمو درون طبق گل گیاه میزبان تغذیه کرده و درون طبق گل تبدیل به شفیره میشوند. ادنانی و همکاران (1383) پراکنش سرخرطومی L. onopordi را از استان قم گزارش کردند. این سرخرطومی در این منطقه روی گیاه E. cephalus فعالیت دارد و مان تولید میکند. لگالو و همکاران (2010) پراکنش سرخرطومی L. onopordi را از ایران در مناطق اردبیل، بوشهر، آذربایجانشرقی، فارس، گیلان، اصفهان، کرمانشاه، لرستان، خراسان، کهکیلویه و بویراحمد، خوزستان، مرکزی، مازندران، قم، سمنان و تهران و نیز پراکنش آن را در جهان از مناطق غربی پالاارکتیک گزارش کردند. ترمیناسین (1967) گیاهان میزبان این سرخرطومی را گونههایی از جنس Echinops و Onopordun معرفی کردند. گولتکین (c2006) سرخرطومی L. maculates Gyllenhal, 1836 را مترادف گونه
L. onopordi معرفی کرد. سرخرطومی L. affinis در این تحقیق در مناطق دلفارد و دهسرد از روی علف هرز E. aucheri جمعآوری شد. فرموس (1987) سرخرطومی L. affinis را به صورت تک نمونه از منطقه چشمهسرجاز ایران گزارش کرد. تاکنون اطلاعاتی دربارهی پراکنش، بیولوژی و گیاه میزبان این سرخرطومی گزارش نشده است. لذا، برای اولین بار در این تحقیق بیولوژی این سرخرطومی روی گیاه میزبان مربوطه مورد مطالعه قرار گرفت. در این تحقیق یک گونه سرخرطومیLarinus sp. در منطقه دهسرد از روی گیاه Cousinia stocksii جمعآوری شد که قادر به تولید مان میباشد. ولی، اطلاعاتی دربارهی بیواکولوژی این سرخرطومی در دسترس نمیباشد. گونه سرخرطومی L. liliputanus در منطقه دهسرد از روی علف هرز C. stocksii جمعآوری شد. این سرخرطومی در ایران از مناطق اصفهان، فارس، گلستان، ایلام، خوزستان، مازندران، تهران و آذربایجانغربی و در جهان از آسیای میانه، ایران و چین گزارش شده است (مدرس اول، 1376؛ باقری و نصراصفهانی، 1390؛ نعمت الهی، 2010 و لگالو و همکاران، 2010). در این تحقیق سرخرطومی L. syriacus از مناطق بافت و دهسرد از روی گیاه میزبان Carthamus oxyachantha جمعآوری شد. این گونه در ایران از مناطق اردبیل، فارس، گلستان، کرمانشاه، مازندران و آذربایجانغربی و در جهان از اروپای جنوبی، آسیای میانه و آسیای صغیر گزارش شده است (مدرس اول، 1376؛ لگالو و همکاران، 2010). همچنین گونه سرخرطومی L. grisescens در این تحقیق از مناطق بافت و دهسرد از روی علف هرز Carthamus oxyachantha جمعآوری شد. لگالو و همکاران (2010) پراکنش این سرخرطومی را از ایران، اروپای جنوبی و آسیای صغیر گزارش کردند.
4-2- فراوانی نسبی و تنوع گونهای جنس Larinus روی گیاهان میزبان مختلف
نتایج تحقیق حاضر نشان داد که سرخرطومی L. affinis با درصد فراوانی نسبی 91 و 89 درصد به ترتیب در سالهای 1389 و 1390 به عنوان گونه غالب جنس Larinus روی علف هرز E. aucheri؛ سرخرطومی L. nidificans با درصد فراوانی 61 و 51 درصد به ترتیب در سالهای 1389 و 1390 به عنوان گونه غالب جنس Larinus روی علف هرز E. longipenicillatus؛ سرخرطومی Larinus sp. با درصد فراوانی 88 و 5/87 درصد به ترتیب در سالهای 1389 و 1390 به عنوان گونه غالب جنس Larinus روی علف هرز C. stocksii فعالیت دارند. حشرات کامل هر کدام از این سه گونه سرخرطومی از روی سایر گیاهان میزبان نیز جمعآوری شدند ولی با تشریح طبقهای سایر گیاهان آلوده غیر از گیاه میزبان اختصاصی مشخص گردید که این سه گونه سرخرطومی نمیتوانند روی سایر علفهای هرز غیر از گیاه میزبان اختصاصی چرخه زیستی خود را تکمیل نمایند. این نتایج نشان میدهند که هر کدام از این سه گونه سرخرطومی روی یک گیاه میزبان خاص فراوانی بیشتری دارد. لذا، به احتمال زیاد میتوانند در کنترل این علفهای هرز در طبیعت نقش موثری داشته باشند. سایر گونههای لارینوس شناسایی شده در این تحقیق روی گونههای گیاهی میزبان فراوانی پایینی را داشتند. این نتیجه نشان میدهد که این گونههای گیاهی برای تغذیه این سرخرطومیها مطلوب نبودند و یا اینکه شرایط محیطی برای افزایش جمعیت این سرخرطومیها مناسب نبود. بنابراین، لازم است برای مشخص شدن این موضوع تحقیقات بیشتری انجام شود. در مورد فراوانی گونههای سرخرطومی لارینوس روی گیاهان میزبان مطالعهای انجام نشده است تا بتوان آن را با نتایج این تحقیق مقایسه کرد.
شاخص تنوع و یکنواختی شانون در هر دو سال مورد مطالعه برای گونههای Larinus روی دو علف هرز E. aucheri و C. stocksii در مقایسه با سایر علفهای هرز مورد مطالعه به طور معنیداری کمتر بود. از آنجا که شاخص تنوع شانون به دو عامل تعداد گونه و فراوانی نسبی هر کدام از گونهها بستگی دارد. بنابراین دلیل پایین بودن شاخص تنوع و یکنواختی شانون روی علف هرز E. aucheri، کم بودن تعداد گونههای لارینوس و بالا بودن فراوانی نسبی گونه L. affinis روی این علف هرز میباشد. همچنین، دلیل پایین بودن شاخص تنوع و یکنواختی شانون روی علف هرز C. stocksii، کم بودن تعداد گونههای لارینوس و بالا بودن فراوانی نسبی گونه Larinus sp. روی این علف هرز میباشد. همچنین، شاخص تنوع و یکنواختی شانون برای گونههای Larinus با پیشرفت مرحله رشدی گیاهان E. aucheri و C. stocksii در هر دو سال 1389 و 1390 کاهش یافت، به طوریکه کمترین مقادیر شاخص تنوع و یکنواختی شانون روی این علفهای هرز در مرحله رشدی رسیدگی طبقها مشاهده گردید. این نتیجه میتواند به این دلیل باشد که در اوایل رشد این دو گیاه میزبان (مرحله رشدی جوانهدهی) حشرات کامل سایر گونههای لارینوس نیز روی این دو گیاه مشاهده شدند ولی با پیشرفت رشدونمو گیاهان فعالیت سایر گونههای لارینوس روی این دو علف هرز مشاهده نگردید.
شاخص تنوع و یکنواختی شانون در هر دو سال مورد مطالعه برای گونههای Larinus روی گیاه میزبان E. longipenicillatus در مقایسه با گیاهان E. lalesarensis، C. oxyachantha و O. leptolepis به طور نسبی کمتر بود. دلیل کاهش نسبی شاخص تنوع و یکنواختی شانون روی گیاه میزبان
E. longipenicillatus کاهش تعداد گونههای لارینوس و افزایش فراوانی نسبی گونه L. nidificans روی این علف هرز میباشد. شاخص تنوع شانون برای گونههای Larinus با پیشرفت مرحله رشدی گیاه میزبان E. longipenicillatus در هر دو سال 1389 و 1390 روند افزایشی داشت، طوریکه بیشترین مقادیر شاخص تنوع شانون روی این گیاهان در مرحله رشدی رسیدگی طبقها مشاهده گردید. این نتیجه میتوان به این دلیل باشد که با پیشرفت رشدونمو گیاه فعالیت سایر گونههای لارینوس روی این گیاه میزبان نیز مشاهده گردید.
شاخص تنوع و یکنواختی شانون در هر دو سال مورد مطالعه برای گونههای Larinus روی گیاهان میزبان E. lalesarensis، C. oxyachantha و O. leptolepis به طور معنیداری بیشتر بود. همچنین، شاخص تنوع شانون برای گونههای Larinus با پیشرفت مرحله رشدی این گیاهان میزبان در هر دو سال 1389 و 1390 روند افزایشی داشت، به طوریکه بیشترین مقادیر شاخص تنوع و یکنواختی شانون روی این گیاهان در مرحله رشدی رسیدگی طبقها مشاهده گردید. این نتیجه میتواند به این دلیل باشد که با پیشرفت رشدونمو گیاه اکثر گونههای لارینوس روی این سه علف هرز با فراوانی نسبی پایین فعالیت دارند. بر اساس بررسی منابع انجام شده اطلاعات قابل مقایسه با نتایج تحقیق حاضر وجود نداشت.
شاخص شباهت تنوع گونهای موریسیتا- هورن برای گونههای Larinus بین علف هرز E. aucheri و هر کدام از سایر گونههای علفهای هرز مورد مطالعه خیلی پایین بود (کمتر از 1/0). این نتیجه نشان میدهد که تعداد و فراوانی نسبی گونههای لارینوس روی علف هرز E. aucheri شباهت خیلی کمتری به گونههای لارینوس روی سایر علفهای هرز دارد. چراکه گونه L. affinis با فراوانی نسبی خیلی زیاد روی علف هرز E. aucheri فعالیت تغذیهای دارد. فعالیت تغذیهای سایر گونههای لارینوس روی این گیاه مشاهده نگردید و فقط حشرات کامل آنها با جمعیت خیلی اندک روی این علف هرز مشاهده شدند. این نتایج نشان میدهند که این علف هرز گیاه میزبان اختصاصی گونه سرخرطومی L. affinis میباشد. بنابراین، سرخرطومی L. affinis میتواند به عنوان یک عامل بیوکنترل موثر این علف هرز در منطقه کرمان باشد. این عامل بیوکنترل میتواند در تلفیق با سایر روشهای کنترل در مدیریت تلفیقی علف هرز E. aucheri در مزارع و مراتع منطقه کرمان مفید باشد. بررسی تحقیقات انجام شده توسط محققین قبلی نشان داد که اطلاعاتی در خصوص تنوع گونههای لارینوس روی علفهای هرز وجود ندارد. تنها فرموس (1987) سرخرطومی L. affinis را به صورت تک نمونه از منطقه چشمهسرجاز ایران گزارش کرد و تاکنون اطلاعاتی دربارهی پراکنش، بیولوژی و گیاه میزبان این سرخرطومی گزارش نشده است.
شاخص شباهت تنوع گونهای موریسیتا- هورن برای گونههای Larinus بین علف هرز C. stocksii و هر کدام از سایر گونههای علفهای هرز مورد مطالعه خیلی پایین بود (کمتر از 1/0). این نتیجه نشان میدهد که تعداد و فراوانی نسبی گونههای لارینوس روی گیاه C. stocksii شباهت خیلی کمتری به گونههای لارینوس روی سایر علفهای هرز دارد. چرا که گونه Larinus sp. با فراوانی خیلی زیاد روی ساقه علف هرز C. stocksii فعالیت تغذیهای داشته و تولید مان نیز میکند. فعالیت تغذیهای سایر گونههای لارینوس روی این علف هرز مشاهده نگردید و فقط حشرات کامل آنها با جمعیت خیلی اندک روی این گیاه مشاهده شدند. این نتیجه نشان میدهد که این علف هرز گیاه میزبان اختصاصی سرخرطومی Larinus sp. میباشد. بنابراین، سرخرطومی Larinus sp. میتواند به عنوان عامل بیوکنترل و نیز تولید کننده مان در کنترل این علف هرز و نیز در تولید مان برای استفاده در مصارف دارویی و غذایی مفید باشد. اطلاعاتی در خصوص تنوع گونههای لارینوس روی گیاه C. stocksii گزارش نشده است و این گونه سرخرطومی برای اولین بار به عنوان عامل تولید کننده مان روی این علف هرز در تحقیق حاضر شناسایی شد. شناسایی دقیق گونه این سرخرطومی هنوز در دست بررسی است و بر اساس مکاتبات انجام شده با دکتر گولتکین به احتمال زیاد گونه جدید برای دنیا باشد.
شاخص شباهت تنوع گونهای موریسیتا-هورن برای گونههای Larinus بین علف هرز
E. longipenicillatus و هر کدام از سایر گونههای علفهای هرز با 024/0 تا 310/0 بسته به گونه علف هرز نسبتا پایین بود. این نتیجه نشان میدهد که تعداد و فراوانی نسبی گونههای لارینوس روی علف هرز E. longipenicillatus شباهت کمتری به گونههای لارینوس روی سایر علفهای هرز دارد. چرا که گونه L. nidificans با فراوانی نسبتا زیاد روی گیاه E. longipenicillatus فعالیت تغذیهای دارد. همچنین فعالیت تغذیهای سایر گونههای لارینوس نیز روی این گیاه مشاهده گردید ولی جمعیت آنها در مقایسه با جمعیت سرخرطومی L. nidificans به طور معنیداری کمتر بود. این نتیجه نشان میدهد که این گیاه میزبان نسبت به گونه سرخرطومی L. nidificans در مقایسه با سایر گونههای لارینوس مطلوبیت بیشتری دارد. بنابراین، گونه سرخرطومی L. nidificans یک عامل بیوکنترل موثر در کنترل این علف هرز در منطقه کرمان میباشد که در تلفیق با سایر روشهای کنترل علف هرز
E. longipenicillatus میتواند در مدیریت کنترل این علف هرز در مزارع و مراتع استان کرمان مفید باشد. این گونه سرخرطومی در ایران از مناطق بیرجند، خراسان، ایلام و تهران گزارش شده است (مدرس اول، 1376؛ گولتکین، 2008؛ مدرس اول، 2010 و لگالو، 2010). در جهان این سرخرطومی از ایران، سوریه، ترکمنستان و افغانستان گزارش شده است (ترمیناسین، 1967 و فرموس، 1987؛ گولتکین، 2008). گوئیبورت (به نقل از گولتکین، 2008) سرخرطومی L. nidificans را به عنوان اولین گونه تولیدکننده مان روی گیاه میزبان E. persicus معرفی کرد. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که لاروهای این سرخرطومی در منطقه کرمان روی علف هرز E. longipenicillatus از بذور در حال رشدونمو درون طبق گل تغذیه کرده و درون طبق گل تبدیل به شفیره میشوند. بنابراین، این سرخرطومی در این منطقه به عنوان یک عامل بیوکنترل علف هرز E. longipenicillatus نقش مهمی دارد. دلیل این اختلافات در رفتار تغذیهای این گونه سرخرطومی احتمالا میتواند با نوع گیاه میزبان در ارتباط باشد.
شاخص شباهت تنوع گونهای موریسیتا-هورن برای گونههای Larinus بین علفهای هرز
E. lalesarensis – C. oxyachantha ، E. lalesarensis – O. leptolepis و C. oxyachantha – O. leptolepis بیشتر از حالت متوسط (5/0) بود. به طوریکه بیشترین شاخص شباهت تنوع گونهای موریسیتا-هورن (826/0) بین علفهای هرز E. lalesarensis – C. oxyachantha مشاهده شد. این نتیجه نشان میدهد که تعداد و فراوانی نسبی گونههای لارینوس روی این گیاهان میزبان شباهت بیشتری دارند. چرا که هر چهار گونه L. onopordi ، L. nidificans،L. grisescens و L. syriacus با فراوانی نسبی پایین روی علفهای هرز E. lalesarensis ، C. oxyachantha و O. leptolepis فعالیت تغذیهای دارند. همچنین حشرات کامل گونههای L. liliputanus ، L. affinis و Larinus sp. روی این گیاهان با جمعیت خیلی اندک مشاهده گردید ولی فعالیت تغذیهای مراحل نابالغ این سه گونه سرخرطومی روی این گیاهان مشاهده نگردید. این نتیجه نشان میدهد که این سه گونه علف هرز برای هیچکدام از
گونههای سرخرطومی لارینوس مطلوب نمیباشند، یا اینکه شرایط منطقه کرمان برای رشد جمعیت این سرخرطومیها مناسب نیست. بنابراین این چهار گونه سرخرطومی نمیتوانند به عنوان عوامل بیوکنترل موثر در کنترل این سه گونه علف هرز در منطقه کرمان عمل کنند و لازم است تحقیقات بیشتری در خصوص شناسایی عوامل بیوکنترل این سه گونه علف هرز در منطقه کرمان انجام شود.
4-3- پارامترهای زیستی سرخرطومی L. affinis روی علف هرز E. aucheri در منطقه کرمان
خروج حشرات کامل زمستانگذران سرخرطومی L. affinisاز پناهگاههای زمستانی و استقرار آنها روی علف هرز E. aucheri، در اواخر فروردینماه همزمان با تشکیل جوانههای طبق گل مشاهده گردید. حشرات کامل از برگها و جوانههای طبق گل گیاه میزبان تغذیه کرده و به طور متناوب جفتگیری کردند. اولین تخمگذاری حشرات کامل ماده در اوایل اردیبهشتماه روی جوانههای طبق گل گیاه میزبان مشاهده شد. مادهها بیشترین تخمگذاری را در نیمه اول اردیبهشتماه روی گیاه میزبان انجام دادند. حشرات ماده قبل از تخمگذاری توسط خرطوم خود حفرهای را درون جوانه طبق گل ایجاد کرده و سپس تخم های خود را به صورت انفرادی درون آن قرار دادند. مادهها پس از تخمگذاری روی تخم را با ترشحات لزج و سیاهرنگ پوشاندند. به نظر میرسد که این رفتار تخمگذاری برای محافظت از تخمها در مقابل دشمنان طبیعی به خصوص مورچهها بسیار مفید است. چرا که در مرحله تخمگذاری مهمترین شکارگر تخم این سرخرطومی مورچهها هستند. همچنین این رفتار تخمگذاری در جلوگیری از خشک شدن تخمها در مقابل تابش آفتاب نیز موثر است. در بررسیهای انجام شده در این تحقیق در هر طبق گل یک تخم مشاهده شد. تعداد تخمهای گذاشته شده به ازای یک فرد ماده 3/40 عدد در سال 1389 و 6/60 عدد در سال 1390 تعیین گردید. دوره تخمگذاری این سرخرطومی 7/37 روز در سال 1389 و 1/34 روز در سال 1390 (از اوایل اردیبهشتماه تا خردادماه) طول کشید. همچنین طول دوره بعد از تخمگذاری مادهها 5/9 روز در سال 1389 و 1/11 روز در سال 1390 محاسبه گردید. طول عمر حشرات کامل ماده خارج شده از پناهگاه زمستانی 6/48 روز در سال 1389 و 9/45 روز در سال 1390 تعیین شد. همچنین طول عمر حشرات کامل نر خارج شده از پناهگاه زمستانی 4/49 روز در سال 1389 و 8/47 روز در سال 1390 تعیین گردید. تاکنون مطالعهای در زمینه زیستشناسی سرخرطومی
L. affinis روی علف هرز E. aucheri انجام نشده است تا بتوان نتایج حاصل از تحقیق حاضر را با آنها مقایسه کرد. ولی نتایج حاصل از این تحقیق با نتایج محققین قبلی روی سایر گونههای لارینوس تقریبا مشابه میباشد. برای مثال، سوبحین و فورناصری (1994) گزارش کردند که حشرات کامل زمستانگذران سرخرطومی L. curtus در اواسط ماه می روی گیاه میزبان Cenraurea solstitialis ظاهر شده و سپس شروع به جفتگیری میکنند. حشرات ماده تخمها را به طور انفرادی درون حفرهای که توسط خرطوم روی طبق گل ایجاد میکنند قرار میدهند. نتایج ایشان نیز نشان داد درون هر طبق گل بیش از یک تخم گذاشته نمیشود. لاروهای این سرخرطومی پس از ظهور از بذور درون طبق گل گیاه میزبان تغذیه کرده و در همان جا به شفیره تبدیل میشدند. هر حشره ماده این سرخرطومی در طول فعالیت خود به طور میانگین 5/49 عدد تخم میگذارد. طول عمر حشرات نر و ماده این سرخرطومی به ترتیب 46 و 44 روز گزارش شده است. کریمپور (1387) گزارش کرد که سرخرطومی L. latus روی علف هرزO. leptolepis در ارومیه یک نسل در سال دارد و زمستان را به صورت حشره کامل در پناهگاههای مختلف نظیر بقایای گیاهی، شکاف تنه درختان و شکاف سنگها میگذراند. حشرات کامل این سرخرطومی از اواخر اردیبهشتماه در طبیعت ظاهر شده و از برگها و گرده گل گیاه میزبان تغذیه کرده و سپس به طور متناوب جفتگیری میکنند. اولین تخمگذاری حشرات ماده در اوایل خردادماه انجام میشود و تخمگذاری تا دهه اول مردادماه ادامه دارد. حشرات ماده قبل از تخمگذاری توسط خرطوم خود حفرهای را در طبق گل ایجاد کرده و سپس تخمها را به طور انفرادی درون طبق گل قرار میدهند. سپس حشره ماده روی تخم را برای جلوگیری از خشک شدن آن و حفاظت از دشمنان طبیعی با فضولات خود
میپوشاند. حشرات ماده این سرخرطومی در طول دورهی فعالیت خود 34 تا 38 تخم میگذارند. همچنین، نتایج بررسی گولتکین و گوسلو (2003) در مورد بیولوژی سرخرطومی L. latus روی گیاه میزبان O. bracteatum در ترکیه نشان داد که این سرخرطومی در منطقه ارزروم ترکیه یک نسل در سال دارد و زمستان را به صورت حشره کامل سپری میکند. حشرات کامل این سرخرطومی از اوایل ماه ژوئن فعالیت خود را آغاز میکنند. حشرات کامل زمستانگذران از برگها، طبق گل و گرده گل گیاه میزبان تغذیه کرده و جفتگیری میکنند. تخمگذاری از اواسط ژوئن آغاز میشود و تا اواسط آگوست ادامه دارد. حشرات ماده توسط خرطوم خود طبق گل گیاه میزبان را سوراخ کرده و تخمها را به طور انفرادی درون حفره ایجاد شده قرار میدهند. سپس روی تخم را توسط مایع سیاه رنگ میپوشانند که این مایع پس از مدتی خشک میشود. نتایج برررسیهای گولتکین (d2006) در مورد بیولوژی سرخرطومی L. onopordi در شمالشرقی ترکیه نشان داد که گیاه میزبان غالب این سرخرطومی در این منطقه E. sphaerocephalus میباشد. این سرخرطومی یک نسل در سال دارد و زمستان را به صورت حشره کامل زیر شکاف سنگها سپری میکند. حشرات کامل زمستانگذران از اواسط ماه می ظاهر شده و بعد از چند روز تغذیه از برگهای گیاه میزبان، جفتگیری میکنند. سپس حشرات ماده تخمها را به طور انفرادی درون حفراتی که توسط خرطوم خود روی طبق گل گیاه میزبان ایجاد کردهاند قرار داده و روی آن را با یکسری ترشحات سبز رنگ تیره میپوشانند. نتایج بررسیهای پتیت و برایس (2000) در مورد بیولوژی سرخرطومی L. latus روی گیاه میزبان O. leptolepis در یونان نشان داد که این سرخرطومی یک نسل در سال دارد و زمستان را به شکل حشره کامل سپری میکند. نتایج بررسیهای گولتکین و همکاران (2008) در مورد بیولوژی سرخرطومی L. filiformis روی گیاه میزبان C. solstitialis در ترکیه نشان داد که حشرات کامل زمستانگذران این سرخرطومی از اواسط می در طبیعت ظاهر میشوند و پس از تغذیه شروع به جفتگیری میکنند. سپس حشره ماده توسط خرطوم خود حفرهای در طبق گل گیاه میزبان ایجاد کرده و تخمها را به طور انفرادی درون این حفرات قرار میدهند. حشره ماده پس از تخمگذاری روی تخم را توسط یکسری ترشحات سیاه رنگ میپوشاند. این سرخرطومی یک نسل در سال دارد و زمستان را به صورت حشرهی کامل سپری میکند. این سرخرطومی قادر است در طول فعالیت خود حدود 25 تا 75 درصد طبقهای گیاه میزبان را تخریب کند.
در این تحقیق طول دورهی نشوونمای جنینی سرخرطومی L. affinis در شرایط طبیعی 3/8 روز در سال 1389 و 6 روز در سال 1390 تعیین گردید. طول دورهی نشوونمای لاروی تحت شرایط طبیعی 4/51 روز در سال 1389 و 6/53 روز در سال 1390 تعیین گردید. لاروها پس از تکمیل نشوونمای خود در محفظه خالی ایجاد شده درون طبق گل تبدیل به شفیره شدند. طول دوره نشوونمای شفیرگی 7/6 روز در سال 1389 و 6/7 روز در سال 1390 تعیین گردید. طول دوره مراحل نابالغ این سرخرطومی در شرایط طبیعی 4/66 روز در سال 1389 و 2/67 روز در سال 1390 تعیین شد. نتایج این تحقیق با نتایج سایر محققین روی سایر گونههای Larinus مشابه میباشد. برای مثال کریمپور (1387) گزارش کرد که طول دورهی نشوونمای جنینی سرخرطومی L. latus روی گیاه میزبان O. leptolepis در شرایط طبیعی 7 تا 9 روز طول میکشد. ایشان طول دوره نشوونمای لاروی این سرخرطومی را 19 تا 23 روز گزارش کردند. لاروها بعد از کامل شدن درون طبق گل محفظهای را ایجاد کرده و درون آن تبدیل به شفیره