عملکرد هوازی و بی هوازی و عملکرد بی هوازی

دانلود پایان نامه
بحث و نتجه گیری در مورد فرضیه سوم
دوازده جلسه تمرین تداومی رکاب زدن همراه با دو فشار متفاوت انسداد موضعی عروقی، تفاوت معناداری بر وات حداکثر دارد.
نتیجه جدول (12-4) نشان داد، بین میانگین مقادیر Wmax حاصل از دوازده جلسه تمرین تداومی15 دقیقهای رکاب زدن همراه باmmHg 180 انسداد عروقی نسبت به تمرین30 دقیقهای تداومی رکاب زدن همراه باmmHg 90 انسداد عروقی اختلاف معنیداری وجود ندارد (181/0P=) بنابراین فرضیه تحقیق رد گردید.
نتایج این تحقیق با پژوهش افلاکی (1392) که به منظور ارزیابی تاثیرات رکاب زدن با شدت زیر بیشینه (Wmax 50% ) در پنج نوبت سه دقیقهای به همراه انسداد موضعی عروق پا (mmHg50) بر عملکرد هوازی و بیهوازی 18 مرد سالم را به مدت 24 جلسه تمرین دادند. نتایج هیچ گونه اختلاف معنیدار بین گروه تجربی و گروه تمرین بدون انسداد و کنترل نشان نداد(1). همسو است.
بنابراین می توان نتیجه گرفت که مقدار Wmax تابع آیتم ها و موارد دیگری است که می طلبد در تحقیقات دیگری بطور مفصل مورد بررسی قرار گیرد.
بحث و نتجه گیری در مورد فرضیه چهارم
دوازده جلسه تمرین تداومی رکاب زدن همراه با دو فشار متفاوت انسداد موضعی عروقی، تفاوت معناداری بر اوج، میانگین و حداقل توان بی هوازی دارد.
نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل جداول(13-4)، (14-4)، (15-4) نشان داد بین مقادیر دوازده جلسه تمرین تداومی15 دقیقهای رکاب زدن همراه باmmhg 180 انسداد عروقی نسبت به تمرین 30 دقیقهای تداومی رکاب زدن همراه باmmhg 90 انسداد عروقی بر اوج، میانگین و حداقل توان بی هوازی، اختلاف معنیداری وجود ندارد. بنابراین فرضیه صفر تایید و فرضیه های تحقیق رد گردیدند.
نتایج حاصل از این فرضیه ها با نتایج تحقیق افلاکی( 1392) که نشان داد که چهار هفته رکاب زدن همراه با انسداد نسبت به رکاب زدن بدون انسداد بر اوج توان بی هوازی (17/0P=)، میانگین توان بی هوازی (72/0P=) و حداقل توان بی هوازی (93/0P=) تاثیر معنا داری ندارد. و به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که پس از چهار هفته هیچ اختلاف معنی‌داری بین تمرین رکاب زدن همراه با انسداد عروقی پا و تمرین رکاب زدن به تنهایی بر عملکرد هوازی و بی هوازی مردان جوان سالم وجود ندارد، هماهنگ می باشد.
کرامایداس و همکارانش (2011) اثر شش هفته تمرین اینتروال را بررسی کردند. هر هفته 3جلسه تمرینی شامل 2 دقیقه فعالیت با vo2max90٪ و 2دقیقه استراحت فعال با vo2max50٪تا رسیدن آزمودنیها به خستگی به صورت متناوب برگزار می شد که در آن گروه آزمایشی فشاری معادل mmHg90 در وحله های فعالیت شدید را بوسیله ران بند در شریان ران هر دو پای خود ایجاد می-نمودند. نتایج حاصله گویای بهبود در اوج برون ده توان در هر دو گروه بود. اما در vo2max هر دو گروه هیچ تغییری مشاهده نشد(3).
نتایج تحقیق نشان داد تمرین رکاب زدن حداقل توان بی هوازی(034/0p=) و میانگین توان بی هوازی(028/0p=) را در گروه انسدادی افزایش می دهد. اما این افزایش نسبت به دو گروه بدون انسداد و کنترل تفاوت معنی داری نداشت. طبق مطالعات انجام شده دو تحقیق یافت شد که تاثیر تمرینات انسدادی را بر عملکرد بی هوازی مورد بررسی قرار داده بودند، که مربوط به تحقیقات حسینی و همکاران(1390) و پارک و همکاران(2010) می باشد. نتیجه این تحقیق مبنی بر نداشتن تفاوت معنادار در عملکرد بی هوازی بین سه گروه، با نتایج هر دو تحقیق همسو می باشد. از دلایل احتمالی که می‌توان برای به دست نیامدن تفاوت معنادار بین گروهی بیان کرد می‌توان به ناکافی بودن مدت، شدت و تعداد جلسات پروتکل اشاره کرد زیرا برای تغیرات درون عضلانی حداقل در منابع 8 تا 12 هفته پیشنهاد شده که در این تحقیق مدت تمرین از دو هفته به چهار هفته و از شدت تمرین زیر بیشینه استفاده شد و شاید با افزایش شدت فعالیت و یا مدت پروتکل نتایج دیگری حاصل شود. همچنین بهبود در شاخص خستگی با افزایش آمادگی هوازی(41)، تحمل لاکتات، افزایش ظرفیت بافری(42) در ارتباط است اما همان‌طور که بیان شد شاید به دلیل کاهش مدت و تعداد جلسات پروتکل تفاوت معنادار به دست نیامد و شاید با افزایش مدت و تعداد جلسات نتایج متفاوتی به دست آید. تحقیقاتی که به بررسی تاثیر فعالیت هوازی همراه با انسداد بر عملکرد بی هوازی پرداخته اند بسیار اندک می باشد و سازوکاری برای آن گزارش نشده است. اما گزارش شده است که افزایش ظرفیت بی هوازی ممکن است با افزایشی که در محتوای گلیکوژنی عضلات در تمرینات انسدادی نشان داده شده است مرتبط باشد(45).
نتیجه گیری
این تحقیق نشان داد که دو هفته تمرین رکاب زدن عملکرد هوازی را در گروه تمرین رکاب زدن تداومی 15 دقیقه ای و 30 دقیقه ای افزایش می دهد. همچنین نتایج این تحقیق نشان داد هیچ اختلاف معناداری در شاخص های عملکرد بی هوازی بین سه گروه وجود ندارد. اما از آنجایی که تحقیقات اندکی در زمینه تاثیر تمرینات انسدادی بر عملکرد هوازی و بی هوازی انجام شده است، قضاوت در خصوص تاثیر تمرینات تدامی برعمکرد هوازی و بی هوازی نیاز به مطالعه بیشتری دارد.
5-5-پیشنهادات برخاسته از تحقیق
با عنایت به تایید تاثیر دوازده جلسه تمرین تداومی15 دقیقهای رکاب زدن همراه باmmHg 180 انسداد عروقی نسبت به تمرین 30 دقیقهای تداومی رکاب زدن همراه باmmHg 90 انسداد عروقی در زمان رسیدن به خستگی، پیشنهاد می شود تمرینات ورزشی تدامی در بازه های زمانی کمتر از 30 دقیقه با شدت و انسداد بیشتر اجرا شوند.
-پیشنهادات برای تحقیقات آینده
از آنجایی که در این پژوهش تمرینات تداومی همراه با انسداد mmHg180 نسبت به تمرینات همراه با انسداد mmHg90 بر روی عملکرد هوازی مردان فعال تفاوت معناداری ایجاد کرد پیشنهاد میشود پژوهش مشابهی بر روی ورزشکاران حرفهای استقامتی انجام شود.
از آنجایی که در این پژوهش برآورد VO2max به روش غیر مسقیم انجام شد، پیشنهاد می شود در پژوهشی مشابه پژوهش حاضر VO2max از طریق دستگاه گاز انالایزر انجام شود
فهرست منابع
1.گائینی، عباسعلی؛ رجبی، حمید. (1382). آمادگی جسمانی. چاپ هفتم. انتشارات سمت، تهران.
2.حسینی، علیرضا؛ شریفی مقدم،اکرم؛ حامدی نیا، محمدرضا، وآذرنیوه، مرضیه .(1390)، مقایسه اثر تمرینات قدرتی سنتی با تمرینات قدرتی همراه با انسداد عروق بر عملکرد عضلانی و استقامت قلبی- عروقی در دختران جوان، نشریه علوم زیستی ورزشی، شماره 104، ص- ص 114- 95.
3. Abe, T., Kearns, C. and Sato, Y.(2006) Muscle size and strength are increased following walk training with restricted venous blood flow from the leg muscle, Kaatsu-walk training. J ApplPhysiol 100: 1460–1466.
4. Takarada, Y., Nakamura ,Y., Aruga, S., Onda,T., Miyazaki, S., and Ishii, N.(2000) Rapid increase in plasma growth hormone after low-intensity resistance exercise with vascular occlusion. J ApplPhysiol 88: 61–65.
5. Sundberg, C.J., (1994) Exercise and training during graded ischemia in healthy man with special reference to effects on skeletal muscle. ActaPhysiolScand 615, Suppl: 1–50.
6. Fujita, S., Abe, T., Drummond, M.J., Cadenas, J.G., Dreyer, H.C., Sato,Y., Volpi, E. and Rasmussen, B.B. (2007) Blood flow restriction during low-intensity resistance exercise increases S6K1phosphorylation and muscle protein synthesis. Journal of Applied Physiology 103: 903-910.