قانون مجازات اسلامی و بیماری های واگیردار

دانلود پایان نامه
برابر مواد 3،4،5 و 6 قانون حمایت از کودکان و نوجوان بی سرپرست و بدسرپرست مصوب 1392 ، افراد با شرایط زیر می توانند سرپرستی کودکان و نوجوانان را از سازمان بهزیستی کشور درخواست کنند:
1- تابعیت ایران:
در حالی که در قانون پیشین اتباع خارجی هم می توانستند به شرط مقیم بودن در ایران درخواست سرپرستی کنند، در قانون جدید، این حق به اتباع ایران اختصاص یافته است ، اعم از این که مقیم ایران یا خارج باشند (ماده،3) البته ایرانیان مقیم خارج از کشور می توانند تقاضای سرپرستی خود را از طریق سفارتخانه یا دفتر حفاظت از منافع جمهوری اسلامی ایران ، به سازمان بهزیستی تقدیم نمایند و سازمان ، موظف است با حکم دادگاه به درخواست ترتیب اثر دهد (ماده 4) محرومیت اتباع خارجی از سرپرستی اطفال ایرانی ، ناشی از بی اعتمادی نسبت به آنان و عدم اطمینان از تامین منافع مادی و معنوی کودک و نوجوان است.
2- سن بیش از 30 سال :
کسانی که تقاضای سرپرستی کودک یا نوجوان را دارند ، باید دست کم ، سی سال یا بیش از آن داشته باشند . در مورد زن و شوهری که درخواست سرپرستی می کنند ، کافی است که یکی از انان بیش از سی سال داشته باشد (ماده5) این قاعده در قانون پیشین هم دیده می شد. هدف قانونگذار از شرط سن ظاهراً این است که اشخاصی که درخواست سرپرستی دارند ، پختگی و آمادگی کافی برای این امر و تامین منافع مادی و معنوی طفل یا نوجوان را داشته باشند.
3- تقاضای مشترک زن و شوهر یا درخواست زن یا دختر بی شوهر در سرپرستی اناث :
برابر ماده 5 قانون 1392 زن و شوهری که پنج سال از ازدواج آنان گذشته و صاحب فرزند نشده باشند، مشروط بر این که یکی از آنان بیش از 30 سال سن داشته باشد ، می توانند درخواست سرپرستی کنند (بند الف) چنانچه به تشخیص سازمان پزشکی قانونی ، امکان بچه دار شدن زوجین وجود نداشته باشد، درخواست کنندگان از شرط مدت پنج سال مقرر در بند الف ماده5 ، معاف خواهند بود (تبصره ماده 5) همچنین زن و شوهر دارای فرزند ، مشروط بر این که حداقل یکی از آنان بیش از 30 سال سن داشته باشد (بند ب ماده5) می توانند تقاضای سرپرستی کنند. علاوه بر افراد یاد شده ، قانون به دختران و زنان بدون شوهر در صورتی که حداقل 30 سال سن داشته باشند اجازه داده است سرپرستی کودکان و نوجوانان دختر را درخواست کنند (بند ج) به نظر می رسد که این مورد قابل ایراد است. زیرا هدف اصلی از سرپرستی مصلحت طفل و نوجوان وتامین منافع مادی و معنوی آنان است. و بعید است چنین هدفی در خانواده تک نفره و به دیگر سخن ، با سرپرستی زن بدون شوهر ، تامین گردد.
چنانچه درخواست کنندگان سرپرستی از بستگان کودک یا نوجوان باشند ، دادگاه با اخذ نظر سازمان و با رعایت مصلحت کودک و نوجوان ، می تواند آنان را از برخی شرایط مقرر در قانون ، معاف کند (تبصره 2 ماده 5)
قابل ذکر است که در قانون پیشین فقط زن و شوهری که پنج سال از تاریخ ازدواج آنان گذشته بود و صاحب فرزند نشده بودند، می توانستند تقاضای سرپرستی نمایند. البته دادگاه با توجه به دلایل پزشکی ، می توانست آنان را از این شرط معاف نماید (ماده 3 قانون 1353 و تبصره2 آن) در واقع قانونگذار ، می خواست سرپرستی را به خانواده های بی فرزند اختصاص دهد تا از این طریق هم منافع طفل بهتر تامین شود و هم ا ین خانواده ها از لذت و سعادت داشتن فرزند ، محروم نمانند.
4- تقید به انجام واجبات و ترک محرمات (بند الف ماده 6) :
البته اقلیت های دینی و مذهبی باید بر طبق دین یا مذهب خود این تقید را داشته باشند. به نظر می رسد که تشخیص تقید به انجام واجبات و ترک محرمات که جنبه مذهبی دارد ، دشوار است و باید این تقید به انجام واجبات و ترک محرمات که جنبه مذهبی دارد ، دشوار است و باید این تقید را مفروض دانست؛ زیرا از نظر اسلامی اعمال مسلمان را باید حمل به صحت کرد. وانگهی صلاحیت اخلاقی که در بند ز ماده 5 آمده است همین معنی را می رساند. بنابراین می توان گفت این شرط که در قانون پیشین سابقه نداشته ، زائد است .
5- عدم محکومیت جزائی موثر با رعایت مواد مقرر در قانون مجازات اسلامی (بند ب ماده 6(
6- تمکن مالی (بند ج ماده 6) :
بدیهی است کسی که تمکن مالی نداشته باشد ، نمی تواند هزینه های زندگی طفل یا نوجوان را تامین کند و شایسته سرپرستی نیست. در ارتباط با تمکن مالی ، به موجب قانون جدید: «دادگاه در صورتی حکم سرپرستی صادر می نماید که درخواست کننده سرپرستی ، بخشی از اموال یا حقوق خود را به کودک یا نوجوان تحت سرپرستی تملیک کند. تشخیص نوع و میزان مال یا حقوق مزبور ، با دادگاه است در مواردی که دادگاه تشخیص دهد اخذ تضمین عینی از درخواست کننده ، ممکن یا به مصلحت نیست ، دستور اخذ تعهد کتبی به تملیک بخشی از اموال یا حقوق در آینده صادر می کند» (ماده 14) در تبصره ماده ، حتی به دادگاه اجازه داده شده است که بر اساس مصلحت کودک یا نوجوان بدون اخذ تضمین یا تعهد کتبی ، حکم سرپرستی صادر نماید؛ مانند موردی که طفل، خود دارای تمکن مالی است و به حمایت مالی سرپرست نیاز ندارد.
7- عدم حجر (بند د ماده 6) :
واضح است محجوری که خود نیاز به سرپرست دارد ، نمی تواند سرپرستی دیگری را به عهده بگیرد.
8- سلامت جسمی و روانی لازم و توانایی عمل برای نگهداری و تربیت کودکان و نوجوانان تحت سرپرستی (بند و ماده6)
9- نداشتن اعتیاد به مواد مخدر ، مواد روانگردان و الکل (بند و ماده6)
10- صلاحیت اخلاقی (بند ز ماده 6) :
بی شک کسانی که صلاحیت اخلاقی نداشته باشند نمی توانند فرزندانی شایسته و با اخلاق تربیت کند.
11- عدم ابتلا به بیماری های واگیردار و یا صعب العلاج (بند ح ماده 6) :
در قانون 1353 «بیماری های واگیر صعب العلاج آمده بود که مناسب تر است ، زیرا هر بیماری واگیردار که صعب العلاج نباشد ، نباید موجب محرومیت از سرپرستی به شمار آید. همچنین هر بیماری صعب العلاج که واگیر نباشد ، نباید شخص را از حق سرپرستی محروم کند.»
12- اعتقاد به یکی از ادیان مصرح در قانون اساسی جمهوری اسلامی :
مقصود ادیان رسمی شناخته شده در قانون اساسی است که علاوه بر دین اسلام (مذاهب مختلف) شامل ادیان مسیحی ، کلیمی و زرتشتی است. بنابراین پیروان ادیان غیر رسمی نمی توانند از مزایای سرپرستی بهره مند گردند.