قراردادهای بیع متقابل و قرارداد بیع متقابل

دانلود پایان نامه

پس از آغاز افزایش تولید ثانویه، ظرف ۶۰ ماه مابقی هزینه های سرمایه ای، هزینه های بانکی وسایر هزینه های غیر سرمایه ای پرداخت می شود . همچنین بازپرداخت پاداش پیمانکار به میزان۲۹۸ میلیون دلار پس از آغاز افزایش ثانویه، ظرف ۸۰ ماه انجام خواهد شد.
توجه به این نکته نیز حائز اهمیت است که در فاصله مذاکرات و امضاء قرارداد با شرکت «الف »در مورد میدان درود، شرکت ملی نفت ایران با حفر ۴ حلقه چاه جدید و تعمیر ۱۲ حلقه دیگر توانست سطح تولید این میدان ر ا از ۱۴۰ هزار بشکه در روز به بیش از ۱۸۰ هزار بشکه با هزینه ای حدود ۵۰ میلیون دلار افزایش دهد . این امر، بی پایه بودن نحوه توسعه و چگونگی تعیین سطح با هزینه ای بالغ بر ۵۴۰ میلیون دلار انجام داده است ،« الف » تولید پایه را در این میدان که شرکت بر پایه ناصحیحی « الف » نشان می دهد. پس از افشاء و اثبات این که برنامه اولیه پیشنهادی شرکت بنا شده بود، علت اصلی این موضوع که چرا این میدان، قادر به بهره برداری طبیعی بیش از میزانی آن را محاسبه کرده، آشکار شد. بالاتر بودن سقف تولید این میدان، تنها « الف » است که شرکتبه علت با لاتر بودن ضریب بهره دهی ١ از ناحیه گازی در مقایسه با ضریب بهر ه دهی ناحیه آبی این میدان بوده است که باید با توجه به این موضوع در جهت تزریق گاز بیشتر به این میدان اقدام می شد.
بند پنجم : طرح توسعه میدان نفتی بلال
طرح توسعه میدان نفتى بلال به‌عنوان نخستین ثمردهی قراردادهای بیع‌متقابل در 28 اردیبهشت سال 1383 به‌طور رسمى افتتاح شد. تحویل میدان نفتی بلال به شرکت نفت فلات قاره ایران به‌عنوان کارفرما در سوم اسفند سال 1382 انجام گرفته‌بود و از آن موقع تا افتتاح رسمى طرح روزانه بین 41 تا 42 هزار بشکه نفت‌خام از این میدان تولید شد.
سرمایه‌گذاری انجام شده برای اجرای طرح توسعه میدان نفتی بلال، 310 میلیون دلار است که بازپرداخت آن از محل درآمدهای حاصل از فروش نفت‌خام همین میدان انجام مى‌گیرد. از مهم‌ترین ویژگى‌هاى میدان نفتى بلال این است که 293 میلیون بشکه نفت‌خام درجا با درجه API حدود 44درصد در این میدان وجود دارد. منابع این مخزن با ضریب 40 درصد برداشت مى‌شود که در مقایسه با سایر میدان‌های نفتی کشور، شرایطی کم‌نظیر برای میدان بلال به وجود آورده‌ است.
گفتار چهارم: ویژگی های عمده بیع متقابل برای توسعه میادین نفتی
ساز و کار بیع متقابل ایران برای توسعه میادین نفتی، از طریق قراردادهایی عمل می کند که به موجب آن ها شرکت های نفتی خارجی متعهد به تأ مین سرمایه و اجرای عملیات توسعه در رابطه با یک میدان نفتی یا گازی می گردند. در مقابل، شرکت ملی نفت ایران بازپرداخت شرکت نفتی خارجی را از طریق فروش مستقیم نفت و گاز حاصل به شرکت نفتی خارجی، یا به وسیله پرداخت عواید ناشی از فروش سهم نفت و گاز اختصاص یافته به آن به طرف های ثالث، متقبل می گردد.
بند اول:اهداف عمده بیع متقابل
هدف قراردادهای بیع متقابل، آن گونه که در ایران طراحی و به کارگرفته شده، تضمین حاکمیت دولت بر منابع نفت و گاز و حفظ نظارت دولت بر عملیات نفت و گاز، به نحو ی که در قانون اساسی، قانون نفت 1353 و قانون نفت 1366 مقرر گردیده، است. برخی از بندهای قرارداد بیع متقابل، به طور خاص برای دستیابی به این اهداف تنظیم گردیده است . برای مثال یکی از بندها مقرر می دارد که شرکت ملی نفت ایران به شرکت نفتی خارجی اجازه می دهد تا عملیات تو سعه را از طرف و به نام شرکت ملی نفت ایران اجرا کند. این بدان معنا ا ست که شرکت نفتی خارجی به عنوان پیمانکار شرکت ملی نفت ایران عمل می کند، نه به عنوان یک شریک یا مالک پروژه .
براساس بندی دیگر، کلیه زمین های تحصیل شده و اموال خریداری شده برای پروژه، صرفاً اموال شرکت ملی نفت خواهد بود . از این رو، هرگونه وسایل، کالا، تجهیزات و ماشین آلات که باید برای پروژه وارد گردند، توسط شرکت نفتی خارجی به نام شرکت مل ی نفت ایران تهیه می گردند.
دیگر هدف عمده در استفاده از بیع متقابل در ایران، دست یافتن به ارز خارجی و تخصص مورد نیاز برای اقدام پرهزینه، پرخطر و پیچیده اجرای پروژه های نفت و گاز است. از این رو، در قراردادهای بیع متقابل مسئولیت تأمین مالی و اجرای عملیات توسعه صرفاً بر عهده شرکت نفتی خارجی قرار دارد . با این حال، در برخی موارد، قرارداد بی ع متقابل ، به یک مشارکت در سرمایه گذاری متشکل از شرکت های نفتی خارجی و شرکت های داخلی واگذار شده است. در این موارد، هر شریک در مقابل شرکت ملی نفت ایران، مشترکاً و منفرداً مسئول تأمین مالی واجرای پروژه است.
بند دوم :تعریف عملیات توسعه
پیش از آن که یک میدان به موجب قرارداد بیع متقابل موضوع توسعه قرار گیرد، فعالیت های اکتشافی توسط شرکت ملی نفت یا پیمانکاران آن انجام می گیرد تا معلوم گردد که آیا توسعه میدان امکان سنجی اقتصادی دارد یا نه؛ یعنی آیا یک میدان تجاری کشف گردیده است یا نه.
هنگامی که اهمیت اقتصادی میدان معلوم گردید یا یک میدان تجا ری کشف گردید، شرکت های نفتی خارجی برای توسعه دعوت به مناقصه می گردند. داده ها و اطلاعات به دست آمده در نتیجه عملیات اکتشاف در اختیار شرکت های نفتی خارجی قرار داده می شود تا طرح جامعی برای توسعه میدان آماده و پیشنهاد کنند. این طرح که شرح کار و عملیاتی را که باید انجام شود به تفصیل تعریف می کند، عموماً طرح جامع توسعه نامیده می شود.
طرح جامع توسعه ، بخشی اساسی از یک قرارداد بیع متقابل است که یک مأموریت بر ای عملیات توسعه محسوب می شود. شرکت نفتی خارجی باید با اجرای طرح جامع توسعه به اهداف قرارداد دست یابد . هرگونه انحراف از طرح جامع توسعه ن یاز به تأیید قبلی و کتبی شرکت ملی نفت ایران دارد و شرکت ملی نفت ایران مختار است که چنین درخواست هایی را بپذیرد یا رد کند. فازهای مختلف عملیات توسعه و همچنین مراحل مهم در هر فاز، در طرح جامع توسعه تعریف شده اند. مخارج سرمایه ای براساس قیمت های تفکیکی مندرج در طرح جامع توسعه، محاسبه گردیده، در پایان در قرارداد مورد توافق قرار می گیرند. از این رو، قرار داد بیع متقابل برای توسعه اقتضا دارد که طرفین در هنگام انعقاد قرارداد، بر جزئیات توسعه توافق کنند.
بند سوم :نظام مالی بیع متقابل
کلیه سرمایه های مورد نیاز برای اجرای یک طرح جامع توسعه باید از سوی شرکت های نفتی
خارجی تأمین گردند. در قراردادهای بیع متقابل، چهار دسته هزینه پیش بینی می گردد:
1-هزینه های سرمایه ای،
2-هزینه های غیرسرمایه ای،
3-هزینه های بهره برداری،
4-هزینه های بانکی.
هزینه های سرمایه ای، کلیه هزینه هایی است که مستقیماً به اجرای عملیات توسعه، آن گونه که در رویه های حسابداری ضمیمه قرارداد دسته بندی شده، مربوط می گردد. هزینه های غیرسرمایه ای به هزینه هایی اشاره دارد که مشخص کردن آن ها در هنگام انعقاد قرارداد دشوار است و عمدتاً هزینه هایی است که در رابطه با عملیات توسعه به مراجع ایران پرداخت می گردد ، مانند مالیات ها، هزینه های تأمین اجتماعی، عوارض گمرکی و هرگونه عوارض ضروری دیگر.
هزینه های بهره برداری هزینه هایی است که پیش از آن که پروژه کامل و به شرکت ملی نفت ایران تحویل داده شود، مس تقیماً، ضرورتاً و منحصر اً برای تولید ایجاد و پرداخت شده اند.
هزینه های بهره برداری عمدتاً زمانی موضوعیت دارند که هدف دستیابی به تولید در دو یا سه فاز طراحی گردیده و به شرکت نفتی خارجی اجازه داده شده تا در فاز اول یا دوم توسعه از میدان بهره برداری کند. هزینه های بانکی به هزینه های تأمین مالی اشاره دارد که بر اساس نرخ لیبور به علاوه درصدی معین برای مثال75 درصد محاسبه می گردد.
این دسته از هزینه ها تحت شرایط خاصی برگشت پذیر هستند. نخست این که اهداف قرارداد، آن گونه که در طرح جامع توسعه ذکر شده، باید توسط شرکت نفتی خارجی محقق گردد.