نرخ بازده مورد انتظار و بازده مورد انتظار

دانلود پایان نامه

Kallapur & Tram bley در 1999، 3 نوع متغیر برای اندازهگیری IOS پیشنهاد کردند:
Based Price (قیمت محور): از این ایده نشأت میگیرد که رشد باید منجر به افزایش قیمت سهام گردد. پس اگر رشد بزرگی را متصور باشیم بایدMV – A –in –place بزرگتر ذخیره باشد.
Based investment (سرمایه محور): سطح بالای سرمایهگذاری لازم است منجر به go شود.
Variance scales (معیارهای واریانس): از این ایده نشأت میگیرد که رشد بستگی به تغییرات بازده در نتیجه افزایش داراییها (افزایش Underlying Asset) دارد.
2-3-3) P.b قیمت محور: V.O.F (ارزش بازار شرکت)
Smith و Watts (1992) یا (بالا) معرف نسبت بالای .
اسمیت و واتس دریافتند که این روش معایبی دارد علیالخصوص زمانیکه شرکت دارای داراییهای بلندمدت است چرا که این داراییها بر مبنای بهای تمام شده تاریخی مستهلک میشوند و قیمت تمام شده مستهلک شده آنها متفاوت از ارزش بازار آنهاست چرا که متغیر مورد استفاده ارزش واقعی (روز) داراییهاست و نه ارزش مستهلک شده آنها که موجب بروز مشکل در محاسبه IOS میشود.
این روش علیالخصوص برای کشورهایی که تورم فوقالعاده (Rapid inflation in land value ، زمین و داراییهای ثابت سرمایهای) در قیمتهایشان را شاهد هستند گمراه کننده خواهد بود.
بعلاوه برای شرکتهای با اهرم (بدهی) بالا گمراه کننده است چرا که بعلت کمبود سرمایه تفاوت میان ارزش روز و بهای تمام شده کمتر میشود. علیرغم مشکلات فوق هنوز یکی از پرکاربردترین روشهاست.
روش دیگر قیمت محور : (,1989 Collins & Kothari) بیانگر این است که بازده شرکت از داراییهای موجود و سرمایهگذاریهای مورد انتظار آتی بیشتر از نرخ بازده مورد انتظار ROE باشد.
روش دوم : است (chung & charoenwong): ارزش سهام را بعنوان جمع عایدات حاصل از داراییها و NPU فرصتهای رشد آینده شرکت خواندند. درصد بیشتری به Earning تبدیل میشود. البته این تجزیه و تحلیل فقط برای شرکتهایی با عایدات مثبت (سود) صادق است.
2-3-4) مبتنی بر سرمایه
Kole (1991): مخارج را متغیری برای رشد معرفی کرد. فرمول مشابهی توسط Skinner (1993) با عنوان معرفی شد.
معایب این روش: تنها یکی از چندین روش مخارج تعهدی اختیاری(discretionary) است و در همه صنایع، مرتبط بهشمار نمیرود.
2-3-5) مبتنی بر واریانس
Christie 1989: از تغییرات معیار بازده برای ارزیابی و کمیسازی IOS استفاده کرده است. با تمرکز بر volataity درآمد همچنین Smith&Watts 1992 از واریانس نرخ بازده بعنوان شاخص برای IOS استفاده کردند. منطق آنها بر این بود:
سنجش ارزش همه فرصتهای افزایش عملکرد که موجب گمراه کننده شدن معیارهای اندازهگیری عملکرد شده اند.
سه روش قیمت محور:
ارزش شرکت
، که دارای قابلیت پذیرش و قویتر از همه روشها هستند (Belkaoui & AllNajjar).
Trambley & Kallapur (1999) دریافتند که روش قیمت محور بیشترین همبستگی را با رشد آتی شرکت داراست.
ریاحی و بلکویی و پیکور (2001): رشد با PE value و در شرکتهای رشد پایین