ویژگی های اجتماعی و وضعیت اقتصادی

دانلود پایان نامه

1-2 وضعیت اقتصادی و الگوی مسکن
بررسی روند مالکیت در شهر بندرعباس نشان می دهدکه طی سال‌های 85-75 نرخ مالکیت کاهش و نرخ اجاره‌نشینی افزایش یافته که نشان از افزایش مهاجرت افراد غیربومی و مهاجرت شغلی ساکنان
دارد. هم‌چنین نرخ اجاره‌نشینی در طبقات درآمدی بالا نشان دهنده اسکان موقت در استان و غیربومی بودن این طبقات درآمدی است.
2-2 پراکندگی قیمت املاک مسکونی در شهر بندرعباس
به منظور بررسی قیمت زمین و مسکن در شهر بندرعباس با منطقه‌بندی کل شهر و مراجعه مستقیم به مشاوران املاک در هر منطقه قیمت املاک تجاری و مسکونی و قیمت اجاره آنها به همراه برخی ویژگی‌های هر واحد مسکونی از قبیل (متراژ، قدمت، تعداد اتاق، موقعیت و…) برداشت شده است.
بر اساس نقشه‌های تحلیلی، بیش‌ترین قیمت فروش و اجاره املاک مسکونی مربوط به پهنه شرقی شهر و منطقه گلشهر است که خود دارای دو بخش جنوبی و شمالی می‌باشد. محدوده قیمت فروش
املاک مسکونی در این منطقه در حدود یک ونیم تا دومیلیون تومان است که حداکثر قیمت متوسط املاک در شهر بندرعباس است.
پس از این پهنه بالاترین قیمت فروش املاک مسکونی مربوط به پهنه‌های مرکزی اطراف بازار و مرکز تجاری شهر همچون سه راه برق ومحله اوزیها است. قیمت هر مترمربع واحد مسکونی در این پهنه در حدود یک میلیون تایک میلیون و دویست هزار تومان بوده است. کمترین قیمت املاک مسکونی در
شهر بندرعباس نیز مربوط به اراضی شمال شرقی شهر و توحیدشهر است که متوسط قیمتی در حدود هر مترمربع 800 هزار تومان را دارا بوده‌اند.
در مورد وضعیت قیمت اجاره نیز پراکندگی قیمت واحدها تقریباً مشابه پراکندگی قیمت واحدهای مسکونی است با این تفاوت که مرزبندی پهنه‌های با قیمت اجاره بالا و محلات غیررسمی مشخص‌تر و جذاب‌تر هستند. این مسأله به دلیل پایین‌تر بودن ارزش و کیفیت سکونت در این محلات است.
3-2 شناخت نقش و جایگاه ویژگی های اجتماعی، کالبدی وعملکردی محلات غیررسمی شهر بندرعباس
روند مهاجرپذیری شهر بندرعباس از سال 1335 همواره بالا بوده است. بررسی مهاجرت‌های صورت گرفته به شهر بندرعباس طی سال‌های 85-1375 نشان می‌دهد که اغلب مهاجرت‌های صورت گرفته به شهر بندرعباس (حدود 80 درصد) برون استانی بوده و حدود 20 درصد نیز از درون استان هرمزگان
صورت گرفته است. در میان مهاجرت‌های برون استانی، بیش‌ترین سهم مربوط به استان‌های فارس (5/15 درصد)، کرمان (5/9 درصد)، تهران (3/8 درصد) و استان گیلان (5/5 درصد) بوده است.
بالا بودن میزان مهاجرپذیری به شهر بندرعباس، نیاز به واحدهای مسکونی را در شهر افزایش داده و
منجر به رشد واحدهای غیررسمی شده است. چنان که حدود 23 درصد شهر بندرعباس را محلات غیررسمی به خود اختصاص داده‌اند. همچنین این محلات 1/3 درصد جمعیت شهر بندرعباس را در اختیار دارند.
توزیع شاخص تراکم ناخالص جمعیتی شهر بندرعباس در سال 1385 نشان می‌دهد که سکونت‌گاه‌های غیررسمی دارای شاخص‌های تراکمی بیش‌تری در مقایسه با سایر مناطق هستند. چنانکه میانگین تراکم ناخالص جمعیتی در محلات غیررسمی (5/90 نفر در هکتار) بیش‌تر از میزان آن در شهر
بندرعباس (56 نفر در هکتار) است. بعلاوه میزان تراکم نفر و خانوار در واحد مسکونی در شهر بندرعباس حدود 7/4 نفر و 1/1 خانوار در واحد مسکونی بوده است.(مهدوی ، 1388)
هم‌چنین شهر بندرعباس در مقایسه با سطح ملی از بُعد خانوار (2/4 نفر) بالاتری برخوردار است اما در مقایسه با میانگین استان (6/4 نفر) از بُعد خانوار پایین‌تری برخوردار است. این تفاوت ناشی از غلبه
الگوی سکونت روستایی در سطح استان است. سکونت‌گاه‌های غیررسمی شهر بندرعباس به دلایل اجتماعی و جمعیتی از بُعد خانوار بالاتری برخوردارند.
جدول شماره 12 : شاخص تراکم جمعیتی در محلات غیررسمی شهر بندرعباس در سال 1385
عنوان محله