ج. نوامبر 22nd, 2019

پایان نامه درباره بیماران دیابتی/عوامل خطر در دیابت نوع دو

1 دقیقه خوانده شده

عوامل خطر در دیابت نوع دو و مراقبت از خود

به نظر مي­رسد، كاهش عوامل خطر و افزايش عوامل محافظت كننده، محور اصلي اقدام­هاي پيشگيرانه را درهمه­ي مشكلات و بيماري­ها به خود اختصاص داده است.  همچون اكثر بيماري­ها، در ديابت نوع دو نيز عوامل خطر به دو نوع قابل­كنترل و غيرقابل­كنترل تقسيم مي­شوند.  عوامل خطري كه در ديابت نوع دو، غير­قابل اصلاح هستند، ژن، جنسيت و كمبود وزن در هنگام تولد هستند)فورسن[1] و همكاران،2000(. عوامل خطر ديگري نظير وزن­زياد، فعاليت­بدني­كم، تغذيه­ي نامناسب وجود دارند كه مطابق شواهدي كه ذكر مي­شود اهميت تعيين كننده­اي را در ايجاد ديابت و نيزپديد­آيي عوارض آن دارا هستند.  اين عوامل خطر قابل كنترل هستند و ويژگي بارز آنها اين­است كه تغيير دراين عوامل نه توسط متخصص، بلكه توسط بيمار انجام مي­پذيرد. در اين بخش، به پژوهش­ها و سازوكارهاي اين عوامل خطر كه قابل كنترل بوده و با مراقبت از خود در ارتباط هستند پرداخته مي­شود.

2-2-7-1-چاقی و دیابت

چاقی مستقلا به عنوان عامل خطر مهم برای اختلال تحمل گلوکز و دیابت شناخته شده­است. یک بررسی جدید نشان می­دهد که کاهش­وزن عامل­ اصلی کاهش خطر ابتلا به دیابت در افراد دارای اضافه وزن است. تاثیر چاقي درتسريع تظاهرات بيوشيميايي و باليني ديابت قندي به­خوبي شناخته شده­است. خطر ابتلا به ديابت با بالا­رفتن سن وتشديد چاقي افزايش مي­يابد. از طرفي ثابت شده­است كه احتمال ايجاد ديابت با يك چاقي متوسط حدود 10برابر بيشتر از افراد عادي بوده و اين رقم در كساني كه 145درصد حد استاندارد وزن دارند به 30برابر مي­رسد. پيدايش ديابت آشكار به 2عامل بستگي دارد: الف)كاهش توانايي انسولين­سازي پانكراس در اثر افزايش سن ب)نياز به افزايش مشخص انسولين­سازي براي جبران مقاومت به انسولين كه در چاقي ايجاد مي­شود.ديده شده است كه در افراد چاق در حالات ناشتا و در شرايط تحريك گلوكز افزايش سطح انسولين پلاسما وجود دارد كه اين امر به علت مقاومت بافت­هاي محيطي به عمل انسولين مي­باشد. كاهش­وزن نياز به انسولين­سازي را كم مي­كند و اين اغلب مي­تواند كليد درمان تظاهرات بيوشيميايي و باليني ديابت باشد. در يك پژوهش وجود رابطه­ی اصلي بين چاقي و بروز ديابت نوع دوم به اثبات رسيده است. دانشمندان خاطرنشان كردند كه اين كشف تازه به توليد داروهايي براي پيشگيري از بروز ديابت منجر خواهد­شد. اين در حالي است كه محققان تاكيد مي‌كنند بر اساس مطالعات پيشين، اشخاصي که بعد از تشخيص ديابت نوع دوم به­زودي وزن خود را کم مي‌کنند، کنترل بهتري روي فشار خون و قند خونشان مي‌توانند داشته باشند(هریس و همکاران،2011).
گروهي از پژوهشگران دريافته‌اند كه سلول‌هاي چربي، پروتئيني جديد موسوم بهPEDF[2] آزاد مي‌كنند و اين پروتئين زنجيره‌اي از اتفاقات و تعاملاتي را مورد هدف قرار مي‌دهد كه در نهايت منجر به بروز ديابت نوع دوم مي‌شوند. وقتي PEDF در جريان خون آزاد شد، حساسيت ماهيچه‌ها و كبد در برابر انسولين كمتر مي‌شود، سپس غده­ی پانكراس براي جبران اين اختلال ناچار مي‌شود انسولين بيشتري توليد نمايد. اين فشار و پركاري به­تدريج به پانكراس آسيب رسانده و توليد انسولين را كاهش داده يا متوقف مي‌كند و در نهايت اين فرايند موجب بروز ديابت مي‌شود. هامان[3](2006) در تحقیقی در مرکز هماهنگی برنامه پیشگیری از دیابت به این نتیجه رسید که در افرادی که در بخش تغییر سبک زندگی این­برنامه شرکت داشتند که شامل کاهش مصرف کالری و چربی با هدف کاهش7درصد از وزن بود، در طول یک دوره سه ساله احتمال ابتلا به دیابت 58درصد کاهش یافت. در شروع این بررسی همه­ی شرکت­کنندگان دارای اضافه وزن بودند و توانایی آنها در سوخت و ساز قند دچار اشکال بود که آنها را در معرض خطر بالای ابتلا به دیابت قرار می­داد. هدف دیگر این مداخله این بود که مشارکت­کنندگان به طور متوسط دست­کم5/2ساعت در هفته ورزش کنند. هامان و همکارانش به دنبال بررسی عواملی بودند که بیشترین تاثیررا بر کاهش خطر ابتلا به دیابت داشته باشد؛ کاهش وزن، ورزش و کاهش چربی غذایی. این پژوهشگران نتیجه­گیری می­کنند که مداخلات در جهت کاهش خطر دیابت باید در جهت هدف کاهش وزن به عنوان شاخص اصلی موفقیت باشد(هریس و همکاران،2011).

1.Forsen

1.Pigment Epithelium-Derived Factor

2.Haman

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

اثربخشی مداخلات روانشناختی بر شاخصهای سلامت جسمی و روانی بیماران دیابتی نوع2